Wykład wygłoszony podczas Jarmarku Jadwiżańskiego w 2018 roku.

Zioła na Dolnym Śląsku

Barbara Jakimowicz-Klein

Motywem przewodnim tegorocznego Jarmarku Jadwiżańskiego w Zamku w Leśnicy były zioła. Od wieków przyprawiano nimi jedzenie – dla smaku i zdrowia, a także dla konserwacji. Od wieków też wprzęgnięto zioła w służbę urody i podtrzymywania młodości. Odgrywały ogromną rolę w medycynie starożytnych Greków i Rzymian oraz we wszystkich cywilizacjach starożytności i wieków średnich.

Zioła w kulturze Słowian

Nie ulega wątpliwości, że zbieractwo było jednym z najstarszych sposobów zdobywania pożywienia przez człowieka. Uprawianie tego rodzaju zajęć jest jednak w materiałach archeologicznych z najstarszych epok z natury rzeczy słabo czytelne. Zdecydowanie więcej wiadomo jest – dzięki badaniom archeologicznym i interdyscyplinarnym – na temat zbieractwa w okresie wczesnego średniowiecza i średniowiecza. Zbieranie owoców runa leśnego, a także roślin dziko rosnących na łąkach, w miedzach, lasach odgrywało znaczącą rolę w uzupełnianiu pożywienia oraz w lecznictwie ludności słowiańskiej.

Zioła uprawiane

Źródła archeologiczne z terenu Dolnego Śląska dostarczają nam nasion nie tylko roślin dziko rosnących, ale również uprawianych. W słowiańskich przydomowych ogródkach uprawiane były takie rośliny, jak koper ogrodowy, kminek zwyczajny, kolendra siewna, chmiel zwyczajny, chociaż nie brakowało też chmielu dziko rosnącego. Prawdziwym zagłębiem były rośliny zdatnie do użycia jako przyprawy, a rosnące i wtedy, i dziś na łąkach i w lasach.

Zioła w kulturze Słowian

Zioła i rośliny dziko rosnące

Zbieractwo stosowane było przez Słowian według odwiecznej znajomości przyrody – zbierano wszystko, co nadawało się do spożycia, m.in. owoce dziko rosnących drzew owocowych: gruszy i jabłoni, orzechy laskowe. Gromadzono owoce tarniny, maliny, jeżyny. W okresach głodu jadano zmieloną korę brzozową i tłuczoną korę dębów. Żywiono się bielą brzóz, sosen, osin. Wykorzystywano sok brzóz i klonów.

Ludność słowiańska zbierała różne gatunki jagód, jak: borówki, poziomki, czarne jagody, żurawiny. Dla uzupełnienia pożywienia zbierano także zioła: różne gatunki szczawiu, łodygi i liście barszczu, różne gatunki komosy, rdestu, pokrzywy w celach leczniczych, a także w kuchni – przygotowywano z nich zupy, surówki, a także pokarm dla zwierzyny. Znane były jako przysmak kłącza komosy białej oraz jej liście, na których przyrządzono zielone polewki zwane szpinakami. Zieloną polewkę o wonnym zapachu i odurzającym działaniu otrzymywano z owoców i łodygi barszczu zwyczajnego.

Gromadzono orzech wodny tzw. kotewki – rosną w grodach Ryczyńskich k. Oławy. Zbierano dziki chmiel (znany był też chmiel uprawiany w ogrodach) jako przyprawę do piwa i miodu pitnego. W wykopaliskach znane są też pestki derenia, zawierające dużo tłustego oleju, co jest wskazówką, że dla uzyskania go gromadzono owoce tej rosnącej w lesie rośliny. Oleju używano do oświetlania.

W celach leczniczych używano owoce czeremchy, dziurawiec, miętę, lipę, rumianek, kwiat i owoce dzikiego bzu, nasiona lnu, owoce głogu. Skrzypu używano do herbatek. Konsumowano na pewno korzenie różnych, dziko rosnących roślin. W materiale paleobotanicznym znajdowane są nasiona dzikiej marchwi. Zbierano i hodowano rośliny dodające potrawom smaku i posiadające właściwości bakteriobójcze, stosując je zwłaszcza dla zabicia smaku i woni niezbyt świeżych mięs. Były to: dziki koper, dziki czosnek, kolendra, gorczyca, mięta, kminek, jałowiec.

Na wielu dolnośląskich stanowiskach, w tym także w starszych fazach wczesnego średniowiecza, potwierdzone zostało celowe gromadzenie także innych naturalnych płodów roślinnych, np. bzu czarnego i żołędzi.

Lecznicze i magiczne właściwości ziół i roślin dziko rosnących

Przez wieki leczenie ziołami traktowano niemal jak czary. Już sam fakt, że roślinami rosnącymi tuż obok ludzi i najczęściej wyglądającymi dość niepozornie, można było leczyć mnóstwo dolegliwości, u wielu osób wywoływało podejrzenie o konszachty z siłami nieczystymi. To przekonanie potęgował jeszcze fakt, że zielarze chronili swoją wiedzę, wtajemniczając w nią tylko wybranych. Nie bez powodu więc traktowano ich jak czarowników. W średniowieczu wiele zielarek spłonęło na stosach, bo podejrzewano je o czary i kontakty z diabłem. Wielu roślinom przypisywano właściwości magiczne. Pełniły ważną rolę m.in. w magii ochronnej i miłosnej.

Zioła w kuchni klasztornej

Od wczesnego średniowiecza w zakonach rozwijano wiedzę o właściwościach zdrowotnych roślin. Przy klasztorach powstawały szpitale i dlatego przodowały w ziołolecznictwie, wykształcił się tam też zwyczaj uprawiania ziół w ogrodach zwanych wirydarzami. Ustne podania o ziołach i roślinach leczniczych były skrzętnie zapisywane przez mnichów i mniszki, jedną z nich była słynna przeorysza Hildegarda z Bingen, która napisała „Naturalne dzieje roślin leczniczych”. Opisała m.in. wartość przyprawową i leczniczą kolendry, lubczyku, majeranku, melisy, cząbru, hyzopu.

W XII wieku, żona księcia śląskiego Henryka Brodatego – Jadwiga, założyła dla cysterek klasztor w Trzebnicy. Podczas pobytu w Kitzingen święta Jadwiga nabyła umiejętność uprawy w ogrodzie ziół leczniczych do sporządzania maści, plastrów, nalewek. Wiele ziół uprawiano w trzebnickim przyklasztornym ogrodzie zielnym. Jeszcze w XIX wieku w górzystych okolicach Śląska stosowano na rany „balsam św. Jadwigi”, sporządzony z ziół leczniczych według przepisów księżnej, jak to głosiła tradycja ludowa.

Od wieków mnisi i mniszki słynęli także z wysublimowanego kulinarnego gustu. W ogrodach przyklasztornych uprawili m.in. pietruszkę, koper, chmiel, miętę pieprzową, gorczycę i chrzan. Zioła te stosowane były jako przyprawy w średniowiecznej kuchni. Nie mogło w niej zabraknąć szałwii, bowiem – jak czytamy w średniowiecznej rozprawie – „Przeznaczeniem szałwii jest uczynić człowieka nieśmiertelnym”.

Laboranci – karkonoscy poszukiwacze ziół

Karkonosze od lat były rajem dla zbieraczy ziół. Z początkiem zeszłego tysiąclecia w Karkonoszach i Górach Izerskich pojawili się poszukiwacze skarbów – Walonowie, przybysze z zachodniej Europy. Legenda głosi, że poszukiwali magicznego korzenia mandragory. Mandragorę otacza wiele prastarych legend o mistycznym zabarwieniu. Jej używanie wiąże się z siłami magicznymi i czarną magią. Z jednej strono obdarzano ją wielkim szacunkiem, z drugiej – bardzo się jej obawiano. Kto go wziął do domu jako przynoszący szczęście, ten pozbawiał się wszelkich trosk, bo on zapewniał mu bogactwo i dobrobyt. Z kawałków korzenia przygotowywano odurzające napoje miłosne.

Zarówno Walonowie, jak i miejscowi zielarze – karkonoscy laboranci – jednocześnie poszukiwali zarówno bogactw mineralnych, jak i leczniczych roślin. Dzisiaj na nowo odkrywamy dorobek laborantów. Kim byli? W 1622 r. lub 1623 r., w Karpaczu osiadła grupa protestanckich uchodźców religijnych z Czech. Był wśród nich Georg Werner, pochodzący z Kłodzka aptekarz, który miał dać początek karkonoskiemu ośrodkowi laborantów, a zielarską wiedzę przekazał synowi. Karkonoscy laboranci obrali sobie za patrona mitycznego władcę Karkonoszy – Ducha Gór i jego podobiznami ozdabiali zielarskie kramy.

Laboranci pozostawili nam receptury na nalewki, eliksiry i wina ziołowe. W swoich specyfikach wykorzystywali prawie 100 różnych korzeni, kilka rodzajów drewna, kilkadziesiąt rodzajów jagód, kwiatów i nasion. Masowo zbierali podbiał, arnikę górską, goryczkę, lilię złotogłów, kozłek lekarski, dziewięćsiły bezłodygowe, korzenie kokoryczka wonnego. Liczba leków, które wytwarzali dochodziła do 200. Sporządzaniem medykamentów z ziół, machów i jagód, których kłącza, liście i owoce są od wieków zbierane i wykorzystywane przez zielarzy, zajmowali się do XIX wieku. To np. rzeżucha leśna, której zbierane wiosną kwiatki świetnie pasują do sałatek.

Nawiązaniem do ponad 200-letniej tradycji regionu w zakresie produkcji likierów typu Staniszowskiego jest dzisiaj Likier Karkonoski. Zawiera wyciągi z 36 ziół i owoców leśnych, w tym około 10% soku z jagód (borówek czarnych). Nalewkową tradycję w sposób profesjonalny odtworzył współczesny laborant, chemik, przewodnik turystyczny górski sudecki i samozwańczy mnich z Borowic koło Karpacza – Tomasz Łuszpiński.

Zioła w kuchni domowej i gastronomii

Zioła i rośliny dziko rosnące przeżywają dzisiaj renesans zarówno w kuchni domowej, jak i w gastronomii. Są także komponentem bardzo często występującym w produktach regionalnych, tradycyjnych i lokalnych. Więcej informacji na ten temat znajdziecie na stronie szlaku kulinarnego Smaki Dolnego Śląska.

Książ od książęcej kuchni

Mogłoby się wydawać, że smak potraw przyrządzanych dla książęcej rodziny Hochberg von Pless w zamku Książ przez Louisa Hardouina rozwiał się i pozostały po nim tylko jadłospisy i niezwykłe fotografie. Tymczasem po osiemdziesięciu latach w dawnej zamkowej kuchni organizowane są kolacje degustacyjne, podczas których kuchmistrz Grzegorz Duda serwuje gościom specjały inspirowane sztuką kulinarną słynnego kucharza-fotografa.

Luksusowa kuchnia książęca

W latach dwudziestych i trzydziestych minionego wieku w Książu, pod wodzą francuskiego kucharza Louisa Hardouina, działała prawdziwa armia pracowników kuchennych, których zadaniem było schlebianie najbardziej wyrafinowanym gustom książęcej pary i ich znamienitych gości. Obszerną kuchnię wyposażoną w najnowocześniejszy sprzęt urządzono – po przebudowie zamku – na ostatnim, piątym piętrze. Dzięki takiej lokalizacji kuchni zapachy gotowanych potraw nie docierały do arystokratycznych nosów.

We wzorowej kuchni Hardouina znajdowały się chłodnie, gdzie przechowywano dziczyznę oraz osobno warzywa i ryby. Było tam również pomieszczenie ze zbiornikiem na wodę deszczową wykorzystywaną w książęcym gospodarstwie. Oprócz pomieszczenia, w którym przygotowywano gorące posiłki, były także inne sale, m.in. piekarnicza, cukiernicza oraz pomieszczenie, gdzie przyrządzano śniadania.

Przy komponowaniu potraw zwracano uwagę, aby następujące po sobie dania, nie były w jednakowej tonacji kolorystycznej. Spisy potraw z poszczególnych, niekoniecznie uroczystych dni zbierano i oprawiano w specjalne książki, tworzące po latach swoistą kronikę kulinarnych obyczajów. Odnotowywano tam skrupulatnie liczbę i statut gości, rodzaj posiłków w ciągu dnia, serwowane dania oraz napoje im towarzyszące. Statystyka ta była potrzebna służbie, aby mogła sprawnie obsługiwać wszystkie stoły.

Kolacje degustacyjne w Zamku Książ

Dzisiaj prawdziwą gratką dla miłośników historycznych smaków jest event – kolacje degustacyjne w zamku Książ. To nowy pomysł Spółki Zamek Książ oraz restauracji Książęca. Wszystkie dania przygotowane przez Grzegorza Dudę – członka Kapituły Szlaku Kulinarnego Smaki Dolnego Śląska, szefa kuchni restauracji Książęca – inspirowane są kuchnią dworską i bardzo wyraźnie nawiązują do specjałów nadwornego kucharza rodziny Hochbergów.

Nie trzeba chyba dodawać, że p. Grzegorz wszystkie dania komponuje z ingrediencji pochodzących z Dolnego Śląska. W przygotowaniu sobotniej kolacji degustacyjnej (11 sierpnia) uczestniczył także Robert Poliński. Mistrzowie kulinarni przygotowali cztery dania. Na przystawkę: lokalny ser farmerski z kiszonym buraczkiem, pieczarkami, pomidorkami koktajlowymi i porzeczkami oraz chipsem.

Kolejnym daniem była bardzo popularna na Śląsku zupa piwna z niewielkimi kawałkami drobiu. Jako danie główne podano nam tołpygę z szarym sosem i kluskami śląskimi zrobionymi zgodnie z oryginalnym przepisem z przełomu XIX i XX wieku z surowych i gotowanych ziemniaków. Całość wieńczył deser – mus czekoladowo-migdałowy z dodatkiem owoców i musu z marakui.

Kolacje degustacyjne w zamku Książ

Kolacje degustacyjne w zamku Książ są z jednej strony doskonałą okazją do skosztowania niezwykłych smaków inspirowanych kuchnią Louisa Hardouina, z drugiej – jedyną możliwością zwiedzenia zamkowej kuchni. To wielka gratka dla miłośników historii i poszukiwaczy dawnych smaków.

Przekonajcie się sami!

Barbara Jakimowicz-Klein

Konkurs Kuchni Dworskiej Myśliwskiej w Dworzysku

21 lipca w Szczawnie-Zdroju odbył się 4 Międzynarodowy Festiwal Kuchni Dworskiej, w ramach imprezy mieliśmy przyjemność uczestniczyć w Konkursie Kuchni Dworskiej Myśliwskiej. Jest on organizowany, przy wsparciu i pomocy merytorycznej Klubu Szefów Kuchni, przez restaurację Babinicz oraz panów Ryszarda Tomaszewskiego, Wojciecha Harapkiewicza i Waldemara Hołówkę.

Deklaracja programowa brzmiała bardzo obiecująco:

Celem głównym Festiwalu jest kultywowanie i utrwalanie dawnych polskich tradycji kulinarnych oraz szeroko pojęta edukacja dotycząca początków  Kuchni polskiej wywodzącej się z kuchni myśliwskiej, która głównie miała miejsce na dworach, w pałacach czy w zamkach oraz powrót do tradycji i wykwintności dań szlachecko-magnackich ściśle związanych z tradycjami kuchni myśliwskiej.

Przedmiotem festiwalu jest przystawka zimna lub gorąca i danie główne. (…) Obowiązkowymi produktami do ich przygotowania są bażant i schab z dzika

Zacznę na zachętę od takiego obrazka

Relację z imprezy podzieliłem na 4 części – etapy.

Waszmościowie, noże w garść

W pierwszym dwuosobowe zespoły przygotowują dania. Przygotowanych jest parę dobrze wyposażonych stanowisk dla zawodników, ekip jest z reguły parę razy więcej. Każda ma więc mocno ograniczony czas pracy tak aby zaraz mogli wejść następni. Pierwsze spostrzeżenie jest więc takie – kucharze uwijają się jak w ukropie. Po drugiej stronie stołów mogą to obserwować widzowie i sędziowie. Każdy błąd jest od razu widoczny. Czas pracy mierzony.

Okiem jurora

Nie sądziłem, że jurorzy mają aż tyle roboty! Zaczyna się od sprawdzenia wagi i zgodności z wzorem (zawodnicy dostarczają zdjęcia i opisy potraw), dalej jury (pod przewodnictwem Jarka Walczyka) ocenia oryginalność, zgodność z ideą konkursu, wygląd oraz kompozycję wizualną. Następnie przechodzi do dokładności wykonania oraz smaku. Każdy składnik jest dokładnie spróbowany razem i w kompozycji. To wszystko trafia do obszernego kwestionariusza oceny. Z podsumowania kwestionariuszy wyłaniany jest zwycięzca. Razem jest co robić.

Kulinarne majstersztyki

Zapomniałem napisać, że każda ekipa musiała przygotować 8 konkursowych porcji. Jedna była wskazywana do ważenia (i trafiała później na stół przewodniczącej jury), następna do konkursowej ekspozycji,  pozostałe dla reszty jury (po jednej na dwóch).  Patrząc na pracę jurorów szybko zrozumiałem dlaczego porcje konkursowe były niewielkie. Kilkanaście razy niewielkie skosztowanie i… żołądki mogą być pełne!

Pozytywna motywacja

Konkurs zakończył się pokazem gotowania na żywo. Dawid Szkudlarek przygotował autorski pokaz. Myślę, że dla tych wszystkich młodych uczestników zawodów trudno o lepszą motywację. Każdy z pewnością chciałby zamienić swoje miejsce na to Dawida. Nic dziwnego – kucharz, co wygrał dwa najważniejsze konkursy kulinarne w Polsce, pokazuje jak można spełniać marzenia i przeskoczyć do ekstraligi. Warto wspomnieć , że oprócz tego mieliśmy jeszcze inne wydarzenia m.in.: pokazy cukiernicze Konrada Korszli, warsztaty z dziećmi Moniki Ignaviu i pokaz kulinarny Pawła Serafina.

5 Międzynarodowy Festiwal Kuchni Dworskiej

Za rok odbędzie się kolejna odsłona festiwalu w tym i opisany konkurs, oprócz tego cały szereg ciekawych imprez. Już dzisiaj warto w pamięci zakonotować sobie to wydarzenie.

Wojciech Harapkiewicz (wraz z kolegami) zaprasza!

Clou Miękini cz2

Druga  z atrakcji gminy Miękina ma wymiar w zasadzie ogólnopolski, nazwa ta od pewnego czasu kojarzona jest z produkcją szlachetnych trunków alkoholowych. Nie jest to specjalnie dziwne bo właśnie tu znajduje się największa, z mocno ugruntowanym doświadczeniem, polska winnica. W tej młodej w Polsce branży blisko dwudziestoletnia tradycja to już dużo.

Winnice Jaworek

Nie będę opisywał historii i oferty bo to łatwo znajdziecie w internecie. Jak trafić do winnicy? Punktem charakterystycznym jest okazały budynek gminy przy głównej ulicy.

Winnice są tuż obok ale trzeba zjechać troszkę niespodziewanie z zakrętu (trochę przed miejscem gdzie zrobiłem zdjęcie), po parudziesięciu metrach widzimy już główny budynek.

Za zakrętem znajdujemy bardzo sympatyczną przestrzeń, przystrzyżone trawniki, dekoracyjne rzędy winorośli,  niewielki hotel, sklepik, i sporą restaurację.

Gdzieś tuż obok (w zasadzie za ścianą) trwa w najlepsze fermentacja. Wtajemniczeni mogą obejrzeć leżakownię z takimi smakowitymi widokami.

Wracając do naszych rowerowych historii (co nas tutaj przywiodły) to obydwa główne szlaki Miękini przebiegają przy winnicy, niewiele dalej rosną pola winorośli. Warto się tutaj na chwilę zatrzymać aby popodziwiać, skosztować miejscowej kuchni czy kupić butelkę trunku. Degustacje oczywiście też są możliwe ale pamiętajmy o promilach!

Podsumowując – niewielka Gmina Miękinia ma bardzo dużo do zaoferowania turystom. Szczególnie tym na dwóch kółkach – dużo naprawdę dobrej jazdy, w bardzo malowniczych przyrodniczo okolicznościach. Do tego Zamek Wojnowice i Winnica Jaworek. Wszystko u bram Wrocławia.

Tym razem pretekstu do wycieczki dostarczyła mi „Wagnerówka”. Odbywała się tam dwudniowa aroniówka czyli zamknięcie sezonu. „Wagnerówka” to demonstracyjne gospodarstwo ekologiczne prowadzone przez małżeństwo Wagnerów. Inicjatywa zacna, a gospodarze to ikony takiego rolnictwa. W programie były wykłady, spotkania, dyskusje, tańce, muzykowanie, spacery po żarze i oczywiście bazar z produktami ekologicznymi. Postanowiłem zajrzeć z rana na imprezę. Dłuższego pobytu nie planowałem bo wolę jednak czas spędzać aktywnie. Wysłuchałem wykładu Marty Dul, skosztowałem wiktuałów. I na tym skończył się pierwszy punkt programu (tak po prawdzie pierwszy to był dojazd rowerem ze Starczowa ze stacji kolejowej). Poniżej dwa zdjęcia z  imprezy. Na drugiej fotografii dyskusja po wspomnianym wykładzie.

Drugim zasadniczym punktem dnia było Jezioro Paczkowskie. To najprzyjemniejszy turystycznie zbiornik z kaskady na Nysie Kłodzkiej. Od dawna nie zaglądałem w te strony i z dużą przyjemnością przypomniałem sobie ten teren. Nietuzinkowy jest tutaj układ dwóch zbiorników składających się na cały akwen. Wyżej leżąca Topola bezpośrednio sąsiaduje z niższym Kozielnem. Przedziela je grobla zapory i to jest bardzo widokowe miejsce.

W dodatku w przeciwieństwie do Jeziora Otmuchowskiego i Nyskiego można objechać zbiornik praktycznie cały czas przy brzegu. A ponieważ dzień zapowiadał się słonecznie to była gwarancja pięknych widoków i odczuwania przestrzeni. Poniżej parę pięknościowych fot ukazujących zbiornik a także jego dalsze okolice. Zwróćcie uwagę na czystość wody – dosłownie jak w rzekach górskich. Cykliści łatwo się zorientują, że podłoże to ubity szuter. Jest szeroko i co mnie zaskoczyło spotkałem dosłownie może 4-5 osób na rowerach. Aż się nie chce wierzyć, że taki przyjemny akwen z tak zrobioną infrastrukturą nie jest celem licznych, niedzielnych, rodzinnych wycieczek.

Powrót zaplanowałem z Kamieńca Ząbkowickiego. Nietrudno przewidzieć, że kolejną atrakcją mógłby być Pałac Marianny Orańskiej. Mógłby… ale nie był. W Pałacu byłem wiele razy (odnotowując systematyczny powrót w stronę świetności) i na razie wystarczy. Za to Góra Zamkowa, czyli wzniesienie na którym zbudowano rezydencję, jest fantastyczna i dla miłośnika przyrody i jazdy w terenie warta odwiedzenia zawsze. Swego czasu była nawet oświetlona gazem, zbudowano kaskady, wytyczono ścieżki  (część utwardzono pionowo położonym łupkiem) i atrakcje małej architektury. Słowem pełny hajlajf. Później przyroda „odbiła” to miejsce, urokliwie zarastając wzgórze. Na końcu Wójt Kamieńca zarządził sprzątanie terenu i skutkiem tego mamy, moim zdaniem, jeden z piękniejszych parków jakie widziałem. Z jednej strony jest wrażenie „dzikiego” lasu a z drugiej gęsta sieć ścieżek, schody. Do tego znaczne różnice wysokości (bo to wzgórze). Cyklista na rowerze MTB może tam mieć prawdziwą radochę.

Na poniższej mapce możecie ocenić atrakcyjność terenu – najfajniejsze jest, że mało jest odcinków prostoliniowych. Dalej parę zdjęć.

Podsumowując – Jezioro Paczkowskie to znakomity cel na luźną , rodzinną i widokową wycieczkę, można to połączyć ze zwiedzaniem Pałacu Marianny Orańskiej (na pewno jest to obiekt obowiązkowy) a także z odwiedzeniem parku.

Na mapce mamy moją niedzielną trasę (brakuje odcinka gdzie wyłączyłem gps). Pierwszy odcinek prowadził przez pola a dalej asfaltówką do Lubnowa gdzie Wagnerowie mają swoje gospodarstwo.

Wiekowy tort

Historia zaczęła się od tego stuletniego zdjęcia. Autor, nota bene kucharz rodziny książęcej Hochbergów, uwiecznił na nim przepięknej i misternej roboty tort. Zdjęcie to wraz z resztą kolekcji trafiło do zamku Książ. W dowód wdzięczności współcześni  włodarze tego obiektu postanowili wskrzesić historię. Otwarcie ekspozycji pozyskanej kolekcji zdjęciowej uświetnić miała replika tortu.

Realizacja pomysłu okazało się znacznie trudniejsza niżby na pozór wyglądało. Kolejne firmy cukiernicze z Polski i zagranicy nie podejmowały się wykonania tego karkołomnego zadania. Przestraszyły je rozmiary i ilość drobnych i bardzo kruchych detali. Po dłuższych poszukiwaniach znalazł się zapaleniec, który podjął się zadania.

Tym zapaleńcem był Zbigniew Koźlik wraz z ekipą swoich cukierników (na co dzień Hotel Park Plaza we Wrocławiu). Najtrudniejsze i najbardziej pracochłonne było przygotowanie misternych detali z masy cukrowej. Trwało to tydzień, ponieważ elementy te były bardzo delikatne to obawiając się strat w transporcie cukiernicy przygotowali trzy komplety tych maleńkich rzeźb. Starannie zabezpieczone nieźle przetrwały podróż z Wrocławia do Książa.

„Montaż” odbył się w skromnej kuchni cateringowej Zamku. Kontrolując cały czas projekt, nanosząc kolejne dekoracje trzy osobowa ekipa powoli detal po detalu zbliżała się do wzorca.  Spoiwem cukrowych rzeźb była… woda. Do tego pokłady cierpliwości.

Te pokłady cierpliwości były naprawdę potrzebne bo w maleńkiej kuchni nieraz było więcej gości jak cukierników.

Ten najazd został przetrwany i z uśmiechem na ustach na zmianę z bacznym studiowaniem wyglądu praca sprawnie szła do przodu.

Ostatnie poprawki były już w Sali Maksymiliana.

Jeszcze inspekcja szefa.

I tak, tak – można zacząć kolejny punkt programu. Oficjalna sesja zdjęciowa.

Chwila rozluźnienia – wszystko poszło nad podziw dobrze.

W części nieoficjalnej każdy chciał sobie zrobić selfie z tortem bądź dzielną ekipą aby wrzucić to zaraz na fejsa.

Cały tort ważący ponad 40 kg to było blisko 300 standardowych porcji. Dla wszystkich wystarczyło.

Na zawody w Kliczkowie zostało zaproszonych dziesięć zawodowych składów, wyłonionych podczas wcześniejszych eliminacji. Na oczach widzów w ciągu 90 minut przygotowały one po dwa wykwintne dania pierwszym był tytułowy pasztet a drugim, w tym roku, przepiórka. Oprócz “zwykłego” podglądania kunsztu kulinarnego można było zakosztować powstałych smakołyków, gdyż z obowiązkowych sześciu porcji cztery trafiały na stoły dla publiczności. Trzeba dodać, że kliczkowski “Ale pasztet” to impreza w ramach Kulinarnego Pucharu Polski. Wyłania czołówkę mistrzów naszej kuchni. Słowo “nasza” należy specjalnie podkreślić, gdyż te zawody promują tradycyjną kuchnię opartą na dziczyźnie oraz skarbach runa leśnego Borów Dolnośląskich. Festiwal walnie przyczynia się do popularyzacji i ocalenia unikatowych receptur oraz wpisania wybornych potraw na listę produktów tradycyjnych. Dla miłośników wysublimowanych smaków to pozycja obowiązkowa.

Tradycyjnie w listopadowy weekend Pałac w Łomnicy organizuje Święto Pierników. Zdecydowanie warto wybrać się na tę imprezę. Można kupić oryginalne, niepowtarzalne wyroby wyroby cukiernicze.

Można podejrzeć kunsztowne techniki zdobnicze.

A nawet samemu spróbować swoich sił

To doskonały pomysł na ciekawe spędzenie z reguły tych smutnych i nostalgicznych dni gdy myślami jesteśmy już trochę przy świętach.