Wpierw miały być samotnie Tatry Wysokie, później (ku wielkiej mojej radości) przez chwilę jechałem ze sporą grupką znajomych na parę dni w Tatry Słowackie… Po moim kontrolnym telefonie okazało się jednak, że mogę mieć robotę w bliżej niesprecyzowanym acz nieodległym terminie. Jakaś wrodzona czujność kazała mi zrezygnować z Doliny Mięguszowieckiej. Przyspieszyłem więc wyjazd spakowałem plecak na parę dni i w świąteczny poniedziałek wylądowałem z Kamilem w Szklarskiej. Celem mojego kumpla była „klasyczna” pętelka Szklarska-Łabski-Szrenica-Szklarska ja w planach miałem następujący rozkład: 1 dzień do Odrodzenia, 2-ego  postanowiłem, że zjadę do Szpindla (torem saneczkowym), kupię karnet i pojeżdżę na Niedźwiedziu. Potem albo skibus albo wlezę do Odrodzenia. Kolejnego dnia wstępnie na Śnieżkę i zjazd przez Kopę. Albo może na Okraj??? Albo co innego ale tym razem miałem ochotę trochę pojeździć.

Rutynowy początek pominę i zacznę od Łabskiego, który po zaliczeniu Schroniska stał się naszym pierwszym celem. Widoczność była całkiem całkiem, zjazd w przyjemnym śniegu także. Jak się przyjrzycie to na zdjęciu zobaczycie nie tylko ślad ale nawet narciarza.

Oprócz nas było jeszcze dwóch chętnych do zjazdów w stronę Schroniska. Dalej mieliśmy się rozstać… ale bardzo sympatyczne warunki powodują korektę mojego planu – postanawiam zobaczyć jak jest na „kultowej” Ścianie. Nikt nie każe mi jeździć w Czechach – może zostanę tutaj na Szrenicy, szczególnie, że na Niedźwiedziu nie ma opcji przytrasowych a z Małego Szyszaka sam dla odmiany przy trójce nie chciałem jeździć. Na niebie robi się tak – ciemne śnieżne chmury zwiastują nieuchronne.

I w chwilę później sypie i to nie tak trochę, tylko na maksa. W dodatku zamiast normalnych płatków spadają kulki wielkości grochu – ale nie lodowe bo to grad tylko miękkie, śniegowe. Wie ktoś jak to się nazywa? Wszędzie jest gruba warstwa kuleczek.

Widoczność jest coraz mniejsza, na Szrenicy sięga kilkunastu metrów. W gęstej mgle i opadzie zaliczamy Ścianę i ponieważ nam się to bardzo podoba to jeszcze repetę. Przy Puchatku nasze drogi się rozstają Kamil zjeżdża na parking a ja dymam na górę gdzie za 28 zł mam nocleg w wieloosobowym, singlowym dziś, pokoju. Bardzo mi  to schronisko przypadło bo prysznic ma normalną solidną wydajność i zamocowanie do ściany – nie trzeba trzymać nad głową ledwo ciurkającej, często z timerem, słuchawki – w założeniu zniechęcającej nas do dłuższych tuszy. A poza tym nie tylko jest bezpłatny 24 h wrzątek ale nawet pożyczają naczynia aby sobie coś uważyć. Mieszkałem w 6-ce – przyzwoite łóżka, dwa kaloryfery, gniazdko, lampka. wieczór jest bardzo przyjemny bo nastawiam sobie na początek soundtrack z Ameli i po uważnej lekturze dochodzę do wniosku, że jest znakomity, później inne płyty Yanna Tiersena i Ludovico Einaudiego a kiedy już jestem przytłoczony wspaniałymi aranżami i harmonią, świetnymi wykonaniami i pięknymi melodiami i cały jestem w tęczowej übersłodyczy zapodaję sobie koncertowy zapis Warrior’s Dance Prodigy (w muzyce na narty dałem linki) i wracam do równowagi. Ponieważ jednak rano zapowiada się świetny dzień, a ja mógłbym całą noc spędzić z odtwarzaczem, to rozsądek a nie zmęczenie biorą górę – ściągam słuchawki i w objęcia Morfeusza.

Dzień drugi to alter ego poprzedniego. Szybko robię parę porannych fot.

Przez Ścianę jadę po karnet. I to jest program tego dnia, Ściana, ściany, ścianie, ścianę, z ścianą. Słowem o Ścianie we wszystkich przypadkach a na koniec chciałoby się zawołać o Ściano. Prawdę powiedziawszy jestem tu pierwszy raz – nie za często odwiedzałem ten ośrodek i nie trafiłem na odpowiedni warun (jak to teraz trzeba zapodawać). Czegoś nie rozumiem – po bokach sporo miękkiego, tylko lekko zgipsiałego śniegu – działa orczyk wywożący na górę – wystarczy podejść 20 m a chętnych do jazdy brak. Czyli mam prywatną ścianę do dyspozycji bez szans zepsucia wszystkiego. Gwoli prawdzie zaliczam też Lolę – tam też jest pusto. Poniżej jest parę obrazków ze ściany – wszystkie nadają się na ścianę, pokazując jakie to owocne może być jeżdżenie na nartach 7.04.2015 r.

W tak zwanym miedzy czasie dostałem telefon, że jutro mam robotę i z zaplanowanego trzeciego dnia – gdzie miałem się przemieścić do Karpacza (przez Śnieżkę) – został tylko plan. Ale przysłowie „chwytaj karpia” zadziałało – carp był mój!

W piątek miałem jechać na zjazdówki do Tyrolu – niestety sprawy zawodowe zabrały mi ten wyjazd. Ponieważ jednak niedziela była wolna to postanowiliśmy z Kamilem i Jackiem przejść się na Śnieżkę. Start był bardzo nietypowy (dla nas) bo zaczęliśmy z Wielkiej Upy w CZ – w sumie blisko bo tylko trochę za Okrajem. Z mapy wynikało, że powinno to być jedno z dłuższych dobrych podejść (z niezłą możliwością zjazdu) w Karkonoszach – pod 900 m. Prognoza była średnio zachęcająca – opad deszczu przez cały dzień, mieliśmy jednak  (płonną jak się okazało) nadzieję, że na rzędnej 1100 deszcz zamieni się w śnieg. Na parkingu jak widać mżyło, po dłuższej deliberacji zakładam cienkie spodnie z membraną, koledzy wybierają SS.

Przechodzimy, przez ulicę i zaczynamy drogę praktycznie od stacji krzesełka.

Im wyżej tym bardziej mgliście ale pada dalej

Dochodzimy do górnej stacji, dalej duktem leśnym i wychodzimy na stację pośrednią gondolki z Pecu na Śnieżkę. Dalej jest praktycznie wzdłuż wyciągu (czego we mgle nie widać). Jest tutaj dość płasko a momentami nawet w dól. troszkę stromszy jest ostatni podejściowy kawałek. Po troszkę ponad 2,5 godz lądujemy na Śnieżce (po drodze na pośredniej zrobiliśmy popas). Na Śnieżce nic nowego – jest jak zawsze

Zjazd na południe byłby luzacki – gdyby nie braki w śniegu, więc trochę trzeba było zrobić z buta. Co do mielizny, co to jest po drodze, to najlepiej zrobić ją z wolnej pięty ale nie zakładając fok. A dalej już komfortowo się jedzie. Na odcinku w lesie dochodzę do wniosku, że podpis w mojej stopce („aby było 5 cm śniegu”) mogę zamienić na 5 mm bo naprawdę nie wiem po czym tam jedziemy. Ale jedziemy! Zjazd po nieczynnym stoku narciarskim mimo deszczu jest oczywiście bardzo przyjemny. Nie przeszkadza nam nawet, że bracia Czesi zwinęli kawałek stoku

Kończymy tam gdzie zaczęliśmy – koło 14:00

Na dole okazało się, że moja opcja ze spodniami HS wygrała – SS nie wytrzymały zjazdu w deszczu. Rękawice wszyscy mogliśmy wykręcać ale ogólnie stwierdzamy, że była to świetna zabawa.

Pomijając, że niedługo stopią się tu resztki śniegu to Wielka Upa  jest dobrym miejscem startu na Śnieżkę – nie ma tu problemu ze zjazdem za Śnieżki a stok narciarski daje doskonały powrót na niższych rzędnych.

A co do zjazdu ze Śnieżki – mam wrażenie, że w tym sezonie nie było w ogóle możliwości zjazdu na naszą stronę (pomijając, że i tak byłby on „nielegalny”).

Na razie mamy jednak małe jubileuszowe okrągłe „5”, które zaczęło się dla odmiany w Karpaczu. Plan był prosty jak najmniej w Polsce jak najdalej na południe. Ekipa była mocna bo oprócz Kamila (wspinacza i maratończyka) zasilił nas młody wspinacz Krzysiek. Wyjście na grań miało być najszybsze – postanowiliśmy zacząć czarnym obok wyciągu na kopę dalej nartostradą złotówką obok Strzechy i niebieskim do Spalonej Strażnicy. Na początku mimo świeżego opadu śniegu było bardzo mało, trzeba było iść trochę „na bociana”, później stopniowo lepiej. Przy nieczynnej Złotówce było tak

Wielka szkoda, że ta trasa jest nieczynna bo warunki przyzwoite i po niewielkim dośnieżeniu byłoby tam bardzo przyjemnie a konfiguracja całkiem sympatyczna. A gdyby jakimś cudem poprowadzić tam drugie krzesełko (obok tego nowego co ma być na Kopę zbudowane) i zainstalować armatki to Karpacz mógłby być rzeczywiście zimową stolicą jak nie Polski to chociaż Dolnego Śląska. Na razie jednak to wygodny trakt dla skiturowców. Po niecałej godzinie od wyjścia mijamy Strzechę a po 90 min jesteśmy na Spalonej Strażnicy gdzie jest już solidna karkonoska mgła. Tutaj mamy zaćmienie umysłu, które na mapie zaobserwujecie dziwnym skrętem w stronę Domu Śląskiego, po chwili zdecydowanie za długiej, korygujemy trasę odnajdując w terenie niebieski szlak do Lucni Bouda.

Nie mamy zamiaru jeszcze się zatrzymywać – trawersujemy Lucni Horę do pierwszego punktu zwrotnego Vyrovki. Ku naszemu zdumieniu odcinek ten jest wyratrakowany i są na nim całe rzesze narciarzy i to nie tylko biegowych. Szok jednak przeżywam w Vyrovce gdzie jest kilkunastu jeśli nie kilkudziesięciu turowców i biegaczy w proporcji „po pałam”. Wchodzimy do przedsionka aby się posilić i tam z czecholuba staję się czechofilem. No bo taki obrazek: dwie urodziwe Czeszki-skiturówki  z paroletnią dziewczynką i chłopakiem ( w zestawie biegowym) kończą właśnie przerwę posiłkową i wybierają się w dalszą drogę. Rozglądam się gdzie są ich faceci? No i co? No i nic – facetów nie ma, babki z bachorkami same dygnęły się na górski spacer! Wszędzie łażą narciarze, sprzęt leży przed schroniskiem i przedsionku co łacno zobaczycie na zdjęciu, które wykonałem przy użyciu goglowej kamery o której już Wam pisałem.

Może pewnym wyjaśnieniem popularności tego miejsca jest, że do Pecu jest bardzo blisko. Jedziemy w jego stronę drogą wyskakując co jakiś czas w las obok gdzie jest świeżutki puszek. Tak docieramy Do Richtrowy Boudy gdzie kończy się ta bardziej oficjalna część naszej wycieczki. Dalej jedziemy wpierw czerwonym szlakiem pieszym a później żółtym. To zdecydowanie nieortodoksyjny kawałek – wąska ścieżka wijąca się po stromym młodym lesie. Śladów nart tu już nie ma ale spotykamy pieszych, których trzeba uwzględnić jadąc wąziutką rynną. Dalej jest nawet jeszcze bardziej interesująco bo trasę na dużych głazach przecinają co parę metrów odprowadzenia wody i jazda po tych wyślizganych stopniach w dół ponurego wysokiego lasu jest cokolwiek stresująca. Ostrożnie docieramy do kolejnego punktu zwrotnego – wąsko wciętej doliny Obriego Dula. Godzina 14.00, rzędna 920 m.npm, zakładamy foki – naszym celem jest Dom Śląski – blisko 500 m wyżej. Zagęszczenie warstwic pokazuje, że podejście będzie dość strome, mgła dotąd konsekwentnie nam towarzysząca troszkę się podniosła. Na szlaku jest trochę śladów zjazdowych i dużo pieszych – to droga na Śnieżkę. Ruch o tej godzinie powinien być raczej naprzeciw nam i rzeczywiście spotykamy biegaczy (z nartami w rękach), grupę (stado) w rakietach – kurczę tu naprawdę ludzie chodzą po górach. Droga podejściowa jest (poza stromizną) sympatyczna i widokowa ale na przecięciu potoku przy sporym opadzie i miękkim śniegu rozoranym przez „rakieciarzy” zdecydowanie zwalniamy idąc ostrożniej. Wyjście na Dom Śląski jest niespodziewane, jeszcze przed 15.00 – cały odcinek robimy poniżej godziny, daje nam to duży zapas czasowy.

Zdjęcie powyżej zrobiłem też kamerą usuwając dystorsję i winietowanie, Widać trudną do naprawy „zmienną kolorystykę” wynikającą chyba z błędów optyki. Ale biorąc pod uwagę wygodę to do celów dokumentacyjnych może być. W Domu Śląskim obiadujemy, koledzy nie mają ochoty czekać na noc aby zjechać na czołówkach. Podchodzimy na fokach do zjazdu na wyciąg. Zdecydowanie się przejaśniło i na trasie FIS robię taki wieczorny pejzaż.

Jechałem tędy parę dni wcześniej (razem z MarioJ). Teraz jest zdecydowanie lepiej, od połowy robi się fajnie, ostatni kawałek – bajka. Przecinką w lesie docieramy do części oficjalnej.

Wystartowaliśmy o 9.00, z dwoma dłuższymi przerwami na żarcie byliśmy na trasie około 7 godz. Zrobiliśmy ponad 23 km drogi (w tym sporo wolnej jazdy szlakiem turystycznym)m, zahaczając z Karpacza prawie Pec (punkt zwrotny był poniżej górnych stacji wyciągów), Przewyższenie też całkiem niezłe – 1300. Chyba już wiadomo dlaczego tak polubiliśmy narty skiturowe.

Przyznam się, ze już chętnie zmieniłbym tytuł mojego odcinkowego felietonu narciarskiego na np „Sowie tury” – szczególnie, że mam tam bardzo atrakcyjny plan: Potoczek – Wielka Sowa- przełęcz sokolecka, i jakoś z powrotem, z obowiązkowym zjazdem z Wielkiej Sowy zanim zbudują tam  znowu (a fe) wyciąg narciarski. No ale na razie Karkonosze i jeszcze z wyraźnym wskazaniem na Szklarską bo powrót na dół jest bezbolesny. czyli powtórka z rozrywki. Dzisiejszym moim towarzyszem jest Tadeusz z skiforum, którego obiecałem wprowadzić w trudną i szlachetną umiejętność turowania. Sprzęt dla „kursanta” pozyskaliśmy w ustalonym przez MarioJ miejscu w Cieplicach. Wstępny plan jest taki: Schronisko pod Łabskim. teraz skok w bok czyli zjazd Bystrą, na którym mam zamiar wypróbować świeżo pozyskane gogle narciarskie z kamerą i zrobić parę fot dla potomności, dalej na górę do czerwonego (nie lubię łazić na jedną nogę i dlatego nie zielonym), zjazd do Mokrej Przełęczy, Szrenica gdzie ewentualnie poczekamy na zmierzch i po ciemku zjazd z sesją fotograficzną z czołówkami w roli pierwszoplanowego oświetlenia.

Po 9.00 powitał nas zupełnie pusty parking przed Puchatkiem i moje podejrzenie co do szczątkowej liczby narciarzy potwierdziło się chwilę później bo przy „Karkonoszach”  było tak

już wcześniej pobielone chodniki potwierdziły trafność prognozy z ICM (te 2-3 cm spadło). Wyżej miejscami było nawet lepiej! W lesie jest spokojnie ale wyżej świszcze aż miło. Mijamy kolejne mostki i do schroniska jest coraz bliżej.

Jeden z mostków zastanowił nas mocno – połamane solidniejsze kantówki (z obu stron) uratowały kogoś przed upadkiem z wysokości 2-3 m…

Czym wyżej tym robi się bardziej interesująco, wiatr tężeje, krzepnie. Wyraźnie chce nam coś powiedzieć i jest to wyraz na s ale oczywiście nie mam zamiaru się przejmować. Wychodzę, tym skrótem przez las za ostatnim mostkiem, na schronisko i… no tak pora na sesję. Zdecydowanie Pora.

Wzywam Tadeusza – pora odpracować moje usługi przewodnickie!

Przeganiam bezlitośnie mojego biednego modela w lewo i prawo, kiedy dłoń w windstopperowej rękawicy  w tej wietrzycy zaczyna przypominać kawałek drewna, odpuszczam. W końcu nie jestem w robocie! Udajemy się na pyszne naleśniki i jesteśmy pierwszymi gośćmi w tym dniu.

I jest to bardzo odpowiedni moment bo mojego modela łapie taki skurcz, że pod znakiem zapytania staje sens kontynuowania drogi – szczególnie, że teraz zaczęłaby się zabawa. Tadeusz zostaje w schronisku masując mięsień a ja postanawiam rozejrzeć się po okolicy. Mogę zjechać Bystrą ale kusi mnie jednak zmierzyć się z tą wichurą. Idę więc na grań – słońce niestety zgasło i jestem pozbawiony wcześniejszych doznań estetycznych. Ale co „daje po ryju” to moje! Jest też w tym drugi sens chcę zobaczyć jak w takich warunkach sprawują się „biedronkowe” gogle z kamerką i czy można je w takich warunkach bezproblemowo obsługiwać w grubych rękawicach (które w między czasie ubrałem). Idę ze 40 min potem ściągam foki i znów walka – wyrwanie nart z grzęzawiska z twardą skorupą na górze wymaga wysiłku i ciągłej uwagi przy każdym skręcie. Przy schronisku zabieram kolegę i zjeżdżamy (po drodze jeszcze regulując jego zbyt szybko wypinające wiązania). Zjazd drogą jest nieprzyjemny bo twarde, wąskie kartoflisko przykryte tylko dla niepoznaki warstewką puchu nieźle nas wytrzęsło. Puchatek to już formalność. Odwozimy narty do wypożyczalni. Kolega GOPR-owiec do którego dzwonię mówi mi, że na górze było 30 m/s. Coś na ten temat wiem. FIN

W niedzielę 11.01 znów postanowiliśmy się przespacerować po Karkonoszach – informacja poszła wśród znajomych. Rano o 9.00 na parkingu pod Puchatkiem było nas aż 8-miu – chyba więcej niż tradycyjnych narciarzy! Być może niesprzyjająca prognoza (opad i zapowiadany bardzo silny wiatr) wystraszyły skutecznie potencjalnych chętnych i na dole obu wyciągów prawie nikogo nie było. Na górze Puchatka zrobiłem pamiątkową fotę

Stąd „tradycyjnie” poszliśmy pod Łabski, tam śniadanko i dalej na grań.

Zapowiadany śnieg zaczął całkiem solidnie sypać a ponieważ wiejący silny wiatr podnosił też śnieg z podłoża to szliśmy w zadymko-zamieci (jak sklasyfikowałem tę sytuację). Podłoże było miejscami lodowe, czasem wywiane a i nawiania też oczywiście były. Każdy więc szukał najlepszej drogi na własną rękę.

Na grani było już mglisto i duło niemiłosiernie. Nasza piątka uznała, że ruszymy się dalej na czeską stronę obejrzeć lodospady i Głowę Karkonoszy, Reszta poszła na Szrenicę z myślą szybszego zjazdu.

Po czeskiej stronie było wyraźnie więcej śniegu, szkoda, że poruszaliśmy się w zasadzie dość poziomo bo były całkiem fajne możliwości jazdy. Moim współtowarzysze znakomicie orientowali się w terenie i wylądowaliśmy przy lodospadach (Panczawski Wodospad) gdzie poszli skontrolować możliwość wspinaczki. Niestety w moim aparacie akumulator odmówił współpracy i poniższa fota była ostatnią, którą udało mi się zrobić.

Dalej poszliśmy pod Krakonošovą hlavę ale nic nie zobaczyliśmy więc powrót obok linii bunkrów i Vratnej Boudy i dalej na Szrenicę. Mieliśmy sporo problemów z fokami Gecko bo przy tej temperaturze i wietrze który ponabijał w nie drobiny śniegu za trzecim razem nie chciały się kleić (konkretnie to jedna). Wiedziałem oczywiście, że należało ją włożyć pod kurtkę i poczekać aż się odmrozi ale czasu nie było wcale za dużo a wydawało mi się, że nie jest specjalnie daleko wiec uznałem, że pójdę ostrożnie na zaczepach. Nie była to dobra decyzja bo chyba mi z 8x spadła. Podobne problemy miało jeszcze dwóch kolegów a jeden z nich zerwał tylni zaczep, wiec na przyszłość po prostu warto jest cierpliwie poczekać 5-10 min i przeboleć mokry brzuch bo per saldo się to opłaci. Na tym odcinku wiatr już parę razy konkretnie dmuchnął może nie było tych zapowiadanych 100 km/h ale wiele nie brakowało.

Na Szrenicy już wyraźnie się ściemniało weszliśmy tylko do wiatrołapu zutylizować kanapki, opróżnić termosy i przezbroić narty. Założyliśmy czołówki i na dół. Za rozjazdem z Lolą trzeba było ściągnąć narty i zejść ze 150 m z buta. Ale dalej zjechaliśmy pięknie przygotowaną trasą narciarską podziwiając światła Szklarskiej i Jeleniej zupełnie podobnie do tej mojej foty z przed paru (sprawdziłem 10-ciu…) lat.

Z okazji prognozowanego opadu śniegu w ilości 5 cm postanowiliśmy 4.01.2015 z Kamilem rozpocząć skiturowy sezon. Wybraliśmy Szklarską kalkulując, że ponieważ warunki są delikatnie mówiąc nierewelacyjne to skorzystamy z nartostrady Puchatek w przemieszczaniu się w dół. Prognoza się sprawdziła na chodnikach i jezdniach Szklarskiej zagościła skromna biała warstwa. Rozpoczynamy przy Puchatku gdzie około 9.30 jest tak

Na pośredniej podejmujemy spontaniczną decyzję – skontrolujemy stan Śnieżynki. Na nartostradzie intensywnie pracują armatki polewając nas mieszaniną śniegowo-deszczową moje nylonowe spodnie robią się mokre, przyjmuję to bez entuzjazmu… Kurtki chrzęszczą i wyglądamy tak… górsko.

Stan trasy jest nie beznadziejny. Na dole ok, w środku – wszędzie wystają trawy a tam gdzie jest troszkę więcej śniegu przejechał ratrak – niestety bez fartucha, góra (Świąteczny Kamień) w zasadzie jedno wielkie lodowisko. Czym wyżej tym bardziej „zimowo” i na górze jest tak

Przy schronisku wieje potężny wiatr spychając nas z zalodzonych stopni, zastanawiam się jak tutaj dostać się na górę nie ryzykując potłuczeniem. W środku pijemy herbatę i kombinujemy co dalej – warunki mocno niepewne, możemy iść dalej do Łabskiego ale co z zjazdem? Jest czy nie? Postanawiamy ruszyć w dół rozeznaną już Śnieżynką a później dygnąć się z dołu na Łabski – jeśli po drodze będzie słabo to najwyżej zmienimy plan. Zjazd, jak każdy zjazd, okazał się całkiem miły (zgodnie ze starym skiturowym przysłowiem „lepiej źle jechać jak dobrze iść”). Droga na Łabski zaskakująco dobra wręcz znakomita, szybko dochodzimy do schroniska, tam lekki obiad i dalej. Pogoda robi się już bardzo klimatyczna.

Podłoże po którym idziemy wygląda na początku tak

A później ten podziurawiony lodowy ser salami zmienia się w powierzchnię nabitą niewielkimi lodowymi ćwiekami. wszystko to trzeszczy i łamie się pod naciskiem. Przewidując, że zjazd będzie hardcorowy nieśmiało proponuję abyśmy może zakończyli tutaj wycieczkę. Kamil jednak nie należy do tych co sobie łatwo odpuszczają i ustalamy, że idziemy dalej. Na grani za zasłoną jakiejś ostałej kosówki przepinamy narty

Jest totalnie ciemno, zero rysunku, jazda po tych taflach lodu, pełnych nierówności nie jest lepsza od spaceru (też niefajnego). Do tego boję się, że coś sobie mogę zrobić więc manifestuję swoją odrębność – odpinam deski i zasuwam (ostentacyjnie ) z buta. Kamil jest tylko kawałek przede mną. Ale od schroniska robi się naprawdę fajnie – zjazd po drodze jest rewelacyjny. Dalej Puchatkiem wśród narciarzy i po chodniku do auta.

Skiturowy początek sezonu za nami!

Moja „popularyzatorska” propaganda skiturowych i off pistowych zboczeń przyniosła wymierne skutki. Na następny w tym sezonie spacer mogłem wybrać sie z MarioJ, który postanowił skosztować tego tak wychwalanego towaru. Pewien problem był ze sprzętem bo wrocławskie wypożyczalnie okazały się zamknięte, na szczęście Mariusz namierzył adres w Jeleniej gdzie z rana przed turami mógł zaopatrzyć się w szprzęcior. Prognozy były bardzo zachęcające bo po nocnym opadzie w dzień miała być „blacha”.  I rzeczywiście już po drodze było tak

Za punkt startu wybraliśmy Karpacz przy krzesełku na Kopę skąd mieliśmy zamiar zjechać. Wcześniej jednak zaplanowaliśmy dość obszerną rundkę przez Samotnię. Od początku (czarnym) było pięknie

W Samotni mały popas, później obok Strzechy i na Równię. Ponieważ zaczęliśmy późno to na górze byliśmy przy już dość nisko stojącym słońcu. Te korzystne warunki fotograficzne obudziły we mnie fotografa i urządziłem sobie sesję fotograficzną miotając się po lodowych łąkach i polując na tej zasiedlonej przedziwnymi wędrowcami, potworami i trolami krainie.

MarioJ, którego przeganiałem w te i wewte kadru, gdy uznałem, ze brakuje „czynnika ludzkiego” służył mi za cierpliwego modela – tym lepszego, że nic mnie nie kosztował!

Ponieważ dzień był piękny to ruch w górach był naprawdę spory od wyciągu z kopy na Śnieżkę a później w dól przez Strzechę ciągnęły tabuny turystów. Ku naszemu zdumieniu bardzo mało było narciarzy oprócz nas dwóch spotkaliśmy jeszcze trzech.

Pod Domem Śląskim mieliśmy postanowić co dalej. Rozeznanie pokazało, że nie ma cienia szansy na zjazd ze Śnieżki, droga jubileuszowa była zamknięta – podejście tylko z laczka. Odpuściliśmy sobie więc ten spacer. Było trochę czasu akurat na popas przed zbliżającym się już zmierzchem. Później chwilę na fokach, przezbrojenie nart i na Kopę. I niemiła niespodzianka – gdzieś po drodze zgubiłem talerzyk do kijka! Ponieważ to nie był „zwykły” talerzyk tylko taki zrobiony jak te dawniejsze, kółko z przeplecioną taśmą, to wiedziałem, że drugiego takiego łatwo nie znajdę. Taki talerzyk zachowuje się znakomicie dopasowując się do podłoża i dając szeroki opór w puchu, ten mój jakoś lubił się odkręcać i zamiast go zakleić to przykręcałem co jakiś czas. Nie było wyboru zawróciłem przepytując wszystkich po drodze na okoliczność zguby, gdy straciłem nadzieję zadzwonił Mariusz, że jest. Zanim wróciłem zrobiło się zdecydowanie ciemniej i na Fis-owskiej trasie zjeżdżaliśmy już tak.

Śniegu było malutko, chwyciła szreń (czyli jasna cholera i czarna rozpacz żywota narciarskiego) a w nawianiach między kępami była totalna rzadzizna gdzie wpadało się w dziurę po kolana. Na dole sporo lepiej – to tam było zrobione zdjęcie. W lesie wyciągnęliśmy czołówki wyjechaliśmy na oficjalną trasę i dalej było już niezwykle sympatycznie. Mariusz nie dał się namówić na powtórne wejście i jeszcze jeden nocny zjazd. Wciągnęliśmy więc po dwa grillowane oscypki z żurawiną, podjechaliśmy oddać narty i WRO.

Plan, tej być może ostatniej „tego sezonowej” sudeckiej tury, był dość niezwykły – postanowiliśmy zaliczyć Śnieżnik od Dolni Morava w Czechach. Data była też niczego sobie 12.04! Kalkulacja była prosta – rzędna DM to 660-750 m npm – a Śnieżnik 1425 więc jest całkiem konkretne przewyższenie do podejścia i zjechania. Sama stacja, jakkolwiek zamknięta, dawała dużą szansę powrotu na deskach do auta. Zacznę od opisu stacji narciarskiej, która chyba niesłusznie jest trochę zapominana. A jak się przyjrzeć to spokojnie można ją porównać do tych najbardziej uznanych. Są tutaj dwa bardzo przyzwoite zjazdy po blisko 500 m w pionie dla bardziej zaawansowanych narciarzy i zdecydowanie łagodniejsza oferta dla mniej wprawnych. Najwyższe możliwe przewyższenie to 570 m. I koniecznie trzeba powiedzieć, ze główny wyciąg to nowoczesna kanapa.

Przyznam się, że o ile nie lubię łazić po czynnych stacjach narciarskich to zawsze fascynują mnie „zapomniane” puste ośrodki w których już nawet nie ma psa z kulawą nogą – takie Ultima Thule.

Pogoda na początek nas postraszyła bo nawet kapkę pokropiło ale im wyżej tym widoki na udany dzień były lepsze. I na górze orczyka było już bardzo sympatycznie. Po stromym podejściu zaczyna się wędrówkowa część drogi. Idzie nas czterech – Kamil, Robert a drogę dzielnie toruje Jacek.

Idziemy przez las przez kolejne niezbyt wyróżniające się szczyty. Sam Śnieżnik zresztą też jest łagodnym pagórkiem

Warunki można uznać za doskonałe jest pewnie z 50 cm śniegu, co widać na zdjęciu powyżej, słońce silnie operuje i na wypłaszczeniach jest mokro. Zima trzyma się jeszcze tylko wyżej

Ale Pradziad którego wykadrowałem z poprzedniego zdjęcia jeszcze kusi…

Na Śnieżniku spotykamy paru turystów, tu już ze śniegiem jest słabo ale przejść a później zjechać się da – postanawiamy zjeść coś w schronisku.

Dalej nazad i już znacznie przyjemniejszy zjazd na południową stronę.

A później już wiecie. Do auta zjeżdżamy czarną trasą 2 (podchodziliśmy łagodniejszą 3).

Na mapie dzień wyglądał tak – jak widać całkiem intensywna tura, szczególnie uwzględniając mokry, gąbczasty śnieg.