„Oficjalny” kowal Cesarstwa Japonii, miecze samurajskie i Zamek Chojnik to połączenie w które trudno uwierzyć. Takie zderzenie może zaistnieć tylko dzięki osobistej pasji, kontaktom, determinacji a i gwieździe pomyślności. Trochę jakby po niebie błysnął meteoryt sypiąc ognistymi skrami a szczęśliwiec zdążył pomyśleć życzenie. Tym szczęśliwcem był Jędrek Ciosański – kasztelan na Zamku Chojnik, który spiął, na wzór pajęczej sieci, w całość wszystkie nitki. Pierwszego października 2016 roku mogliśmy wszyscy podziwiać efekt tej misternej pracy.

Gratka było co się zowie, to nie jest atrakcja na którą można zarezerwować wygodny czas, wsiąść w auto (albo samolot) i po zapłaceniu biletu być jednym z setek tysięcy widzów. Choć po prawdzie nawet nie trzeba było zapłacić za bilet wystarczyło przyjść o 14.00. Zanim doszło do wydarzenia Hiroshi Kojima odwiedził dwukrotnie Zamek gdyż

w procesie hartowania miecza uczestniczy kowal, dobre duchy, demony i właśnie energia miejsca.

Płatnerz sprawdził energię i poprosił o udostępnienie miejsca na rytuał hartowania miecza. Zgodę Kasztelana uzyskał.

Impreza zaczęła się pokazem kucia shurikenów w wykonaniu Ereza Shpitzera. Shuriken to ręczny pocisk do miotania – najprostsze to pojedyncze odpowiednio wyważone ostrze. Pod okiem kowala z Izraela chętni mogli spróbować swoich sił w wykonaniu tej prostej broni. Dalej był pokaz polskiego szlifierza mieczy japońskich Jakuba Zamęckiego.

Później były aukcje na których licytowano różne wiekowe elementy broni a także zbierano datki na szczytne cele.

Wstępem do finału był obszerny i bardzo interesujący wykład Hiroshiego Kojima dotyczący historii japońskich mieczy.

Czas powoli (a właściwie to szybko) płynął – zmierzchało i mogła rozpocząć się ceremonia hartowania miecza. Płatnerz obłożył przywiezione ostrze misternie gliną i zaczęło się stopniowe rozgrzewanie klingi.

Proces ten sam w sobie efektowny zakończyło schłodzenie rozgrzanej głowni. Czekała ją jeszcze długa droga do przekształcenia się w piękną broń w cenie samochodu…

Wydarzenie zakończyło się ucztą gdzie gospodarze ugościli kowali. Pokaz umiejętności kulinarnych i feeria niecodziennych przepisów był równie efektowny jak ten w wykonaniu gości. Wracaliśmy przy czołówkach z głowami pełnymi wrażeń i równie pełnymi brzuchami.

W chybotliwym świetle naszła mnie nagle wątpliwość – samuraje na Chojniku??? Nie to się chyba nie wydarzyło!

Grodno na kolorowo

Iluminacja, szczególnie barwna, to ciągle u nas jeszcze towar luksusowy. Zapraszam Was dzisiaj do obejrzenia kolorowych impresji fotograficznych z Zamkiem w roli głównej. Bardzo kameralny pokaz możliwości oświetlania architektonicznego przygotowała firma LBL. Zdarzenie odbyło się przeszło rok temu i na razie nic nie wskazuje, że będzie można oglądać to w rzeczywistości. Warto zerknąć więc te unikatowe fotografie, uruchamiając przy tym wyobraźnię.

Sgraffiti na bramie wejściowej (a i sama brama) w kreatywnym oświetleniu prezentowało się bardzo efektownie.

Na dziedzińcu zamkowym można było podziwiać grę kolorów.

Podświetlona w pętli kolorów wieża była pewnie widoczna z dalekiej odległości i z pewnością zwracała uwagę na obiekt.

Najbardziej zaskoczył mnie wewnętrzny dziedziniec zamkowy. W dzień ceglane, mocno zniszczone ściany nie robią specjalnego wrażenia. Tym razem było zupełnie inaczej. Organizator na trzech ścianach pokazał różne koncepcje oświetlania takich obiektów. Po lewej stronie było stałe (skromne) i naturalne światło w środku była colorama plus dodatkowe kreatywne podświetlenie otworów okiennych, po prawe (z tyłu) lampy dedykowane specjalnie do cegieł.

Pewnie takie rozwiązania mogłyby znacznie podwyższyć atrakcyjność wielu budowli. Czy koszt wykonania takiej instalacji byłby ekonomicznie uzasadniony to trudno mi powiedzieć, z pewnością warto było przyjechać. Szczególnie, że nie musiałem płacić za bilet.

Wiekowy tort

Historia zaczęła się od tego stuletniego zdjęcia. Autor, nota bene kucharz rodziny książęcej Hochbergów, uwiecznił na nim przepięknej i misternej roboty tort. Zdjęcie to wraz z resztą kolekcji trafiło do zamku Książ. W dowód wdzięczności współcześni  włodarze tego obiektu postanowili wskrzesić historię. Otwarcie ekspozycji pozyskanej kolekcji zdjęciowej uświetnić miała replika tortu.

Realizacja pomysłu okazało się znacznie trudniejsza niżby na pozór wyglądało. Kolejne firmy cukiernicze z Polski i zagranicy nie podejmowały się wykonania tego karkołomnego zadania. Przestraszyły je rozmiary i ilość drobnych i bardzo kruchych detali. Po dłuższych poszukiwaniach znalazł się zapaleniec, który podjął się zadania.

Tym zapaleńcem był Zbigniew Koźlik wraz z ekipą swoich cukierników (na co dzień Hotel Park Plaza we Wrocławiu). Najtrudniejsze i najbardziej pracochłonne było przygotowanie misternych detali z masy cukrowej. Trwało to tydzień, ponieważ elementy te były bardzo delikatne to obawiając się strat w transporcie cukiernicy przygotowali trzy komplety tych maleńkich rzeźb. Starannie zabezpieczone nieźle przetrwały podróż z Wrocławia do Książa.

„Montaż” odbył się w skromnej kuchni cateringowej Zamku. Kontrolując cały czas projekt, nanosząc kolejne dekoracje trzy osobowa ekipa powoli detal po detalu zbliżała się do wzorca.  Spoiwem cukrowych rzeźb była… woda. Do tego pokłady cierpliwości.

Te pokłady cierpliwości były naprawdę potrzebne bo w maleńkiej kuchni nieraz było więcej gości jak cukierników.

Ten najazd został przetrwany i z uśmiechem na ustach na zmianę z bacznym studiowaniem wyglądu praca sprawnie szła do przodu.

Ostatnie poprawki były już w Sali Maksymiliana.

Jeszcze inspekcja szefa.

I tak, tak – można zacząć kolejny punkt programu. Oficjalna sesja zdjęciowa.

Chwila rozluźnienia – wszystko poszło nad podziw dobrze.

W części nieoficjalnej każdy chciał sobie zrobić selfie z tortem bądź dzielną ekipą aby wrzucić to zaraz na fejsa.

Cały tort ważący ponad 40 kg to było blisko 300 standardowych porcji. Dla wszystkich wystarczyło.

Dzisiaj chciałbym podzielić się z pomysłem na specjalny VIP-owski rowerowy wyjazd rodzinny.

Początek był normalny – pojechaliśmy w czwórkę pociągiem z Wro do Osoli. Tam zrobiliśmy piękną leśną pętlę lądując, przez pola, w Urazie. Teraz rodzince poleciłem wrzucić rowery na płaskodenną łódź. Nikogo to nie zdziwiło bo wszyscy wiedzieli już, że można tak przeprawić się na drugą południową stronę Odry. Za chwilę jednak na łodzi znalazły się krzesła, stolik. Na nim zaś talerze z zawartością i małe piwko (jazda dalej była w planie). Zasiedliśmy do stołu, Bosman odpalił silnik, wypłynął na środek nurtu, skręcił… i ruszyliśmy w górę Odry!

Niespiesznie konsumując, gadając przy stole, podziwialiśmy rzeczne krajobrazy, pozdrawiając mijanych wodniaków. Czas podróży był dokładnie w sam raz – starczyło go też na leniwą sjestę. Rejs skończył się przy ujściu Trzciany (czyli 300 m za ujściem Widawy). Można tam łatwo dobić do płytkiego brzegu. Rozważałem oczywiście pociągnięcie wodnej podróży do Osobowic I ale śluzowanie na Rędzinie dość długo trwa i uznałem, że koniec laby. Ale jeśli ktoś nigdy nie był w śluzie (szczególnie tak wielkiej) to można.

Co do szczegółów – koszt rejsu należy ustalić w toku twardych 😉 negocjacji z szefem portu w Urazie bo to usługa pozacennikowa (nawet nie zawsze możliwa). Cena, po podzieleniu na parę osób (bo zakładam, że warto to zrobić w składzie co najmniej 4 osobowym), była absolutnie warta poniesienia. Nietuzinkowy pomysł, nie wymagający specjalnego wyjazdu z dala od domu, jedyne trzeba pomyśleć o pięknej pogodzie.

Tradycyjnie lipiec w Bolkowie oznacza Castle Party! O tej imprezie wiedziałem od dawna ale nigdy tam nie trafiłem. Było tak bo po pierwsze w zasadzie moje rockowe korzenie muzyczne już w sporej mierze pogrzebałem, szczególnie w jej „gotyckiej” odmianie, a po drugie jakoś nie trafiało mi to w „plany wakacyjne”. Dla porządku trzeba powiedzieć, że to bardzo uznana i poważna impreza gromadząca corocznie tysiące fanów. Jak widać postanowiłem sprawdzić co w zamkowej trawie piszczy. Co do strony muzycznej nie będę recenzentem – na pewno warto było dostać zdecydowaną dawkę brzmień omijanych przez oficjalne stacje radiowe. Za to trudno nie zachwycić się festiwalową publiką. Kostiumowych fantazji nie brakowało a źródła inspiracji zdumiewały: wampiry, księżniczki, czarownice. Oczywiście jakieś mundurki oficerskie i..kosmici. Celowały w tym szczególnie Panie. Co potwierdza tezę, że naszym dziewczynom wyobraźni (co do urody to oczywiste) nie brakuje. Nieodłącznym towrzyszem był tutaj aparat fotograficzny (przeważnie na kijku), który pozwalał uwiecznić się na tle imprezy i zamku. Dla fotograficznej teatralności, dla muzyki z którą łatwo się nie zetkniecie i dla pięknych „okoliczności” warto Bolków w lipcu odwiedzić.

Bajkał, Czarna Łacha, Panieńskie, Dziewicze, Mała Szwecja. Pięć podwrocławskich akwenów w jeden dzień, to doskonały cel wyjazdu! To niewielkie, ale bardzo urokliwe jeziora. Pierwsze, największe, będące w zasadzie zalewem, powstało z wyrobiska i jest połączone z rzeką. Pozostałe to starorzecza. Na Bajkale można spotkać żaglówki i inne jednostki wodne. Sporo jest tutaj wędkarzy oraz plażowiczów. Pozostałe jeziora są zdecydowanie bardziej kameralne, ale nie mniej warte odwiedzin.

Jezioro Dziewicze

Czarna Łacha, przy jeziorze jest wiata i kamienny grill.

Mała Szwecja, mekka wędkarzy. Można łatwo dojechać asfaltową drogą i jest najbliżej z Wrocławia

To zdjęcie zrobiłem 3.11.2015 o godz 19.16. Miałem wtedy wyjątkową przyjemność spędzenia wieczoru na wieży zamkowej w Bolkowie. Zderzenie milczących, surowych, ciemnych murów zamczyska z jasno oświetlonym grodem a też zarysowanymi gdzieś dalej kolejnymi miejscowościami dało tło do refleksji z czasem w roli głównej. Wyobraziłem sobie obok mnie średniowiecznego woja, który wypełniał swój codzienny (a właściwie conocny) obowiązek. Ten anonimowy strażnik sprzed tych 700 lat pewnie z większą starannością omiatał horyzont wypatrując nielicznych delikatnych oznak obecności ludzkiej. Pewnie dookoła było morze czerni a troszkę światła zobaczyć można było tylko u stóp zamku, na podgrodziu. Dla odmiany sam książęcy obiekt pełen był pewnie gwaru i życia. Wiatr na wieży, próbujący wywrócić mój statyw, pewnie był taki sam. Ale już niebo tylko z grubsza podobne – światła pozycyjne samolotów i kropeczki przemieszczających się satelitów, równie skutecznie jak reflektory aut, przypominały mi, że świat obok nie śpi. Zaszła więc swoista inwersja – ruch i zgiełk, głos i światło, pieniądz i władza wyszły na zewnątrz. Zachłannie zawłaszczyły świat niczym pożoga ogarniająca step. Samo zażewie wypaliło się do cna zostawiając pustkę.