Dolnośląski Festiwal Tajemnic w Książu

W tym roku dosłownie mogłem tutaj zajrzeć tutaj na chwilę,  dlatego zamiast rzetelnej relacji pokażę parę zrobionych w przelocie zdjęć. Mam nadzieję, ze mimo tego zachęci to Was do odwiedzin w sierpniu przyszłego roku.

Dla mnie najciekawsze oczywiście były rowery (szczególnie bojowe) i od nich zacznę. Czasem myślę sobie, że przydałby mi się taki poniższy pojazd. A co do piknikowej przydatności drugiego to już w ogóle nie mam wątpliwości!

Clou Miękini cz1

W poprzednim tekście opisałem już wielkie walory przyrodnicze gminy Miękinia. Po prawdzie zabrakło tam miejsca dla tzw „pojezierza  miękińskiego”. Wydawało mi się, że kiedyś już o nim pisałem ale przejrzałem blog… i jakoś tego nie ma mimo, że dużo tam jeździliśmy. A ponieważ to bardzo urokliwe miejsca więc kiedyś jeszcze do niego wrócę. Nie omówiłem też dwóch dużych  atrakcji turystycznych, które warta są specjalnego przyjazdu (niekoniecznie rowerowego).  Pierwszy z „gwoździ  programu” gmina Miękina to:

Zamek Wojnowice

Bajkowa ostoja
Któż z nas w dzieciństwie nie marzył o powrocie do dawnych czasów? Świat, w którym historia mieszała się z baśnią, wypełniony był księżniczkami, pałacami, a przede wszystkim – walkami. Każdy, kto choć raz budował z piasku warownię obronną wie, że obowiązkowym elementem zabezpieczenia była otaczająca obiekt fosa. Ten, który miał w tym czasie szczęście trafić do Wojnowic, zyskiwał pewność – zamki na wodzie istnieją. Niewielki pałacyk, umieszczony jest tak naprawdę na drewnianych palach. Otoczony pięknym parkiem, stanowi idealny cel weekendowej wycieczki za miasto. To tylko 20 kilometrów od Wrocławia, nic więc dziwnego, że bez względu na porę roku, przyciąga starszych i młodszych, amatorów samotnych wypadów i całe rodziny. Zawierucha wojenna ominęła to miejsce, które w formie niezmienionej trwa od renesansowej przebudowy w XVI wieku. Czyżby dziecięcy stratedzy mieli rację, nadając wodzie tak wysokie znaczenie obronne? W zamku znajdziemy dziś restaurację z ciekawą ofertą gastronomiczną oraz bazę noclegową. Dla wielu par to idealne miejsce na prawdziwie bajkowe wesele.

Tekst Joanny Jelonek świetnie oddaje klimat tego miejsca. Dla mnie też jest ono trochę nierzeczywiste. Dobrze to ilustruje poniższe zdjęcie.

Niezwykłych jest tutaj parę okoliczności – przede wszystkim to bardzo stara i co jeszcze ważniejsze oryginalna budowla. Oglądamy ją w nieskażonym średniowiecznym, gotyckim kształcie. Nietypowe jest też to, że wystaje wprost z wody bez żadnej wysepki. Jest to też stosunkowo mało znany obiekt. Bardzo często jest tu dość pusto, w niewielkim parku wokół można spotkać co najwyżej parę osób. Jest tak oczywiście wtedy gdy nie ma tutaj wesela lub imprezy firmowej. Bo to chyba główne specjalizacje obiektu.

Szczególnie efektownie Zamek wygląda jesienią.

Teraz zajrzymy do środka, nie jest jakiś bardzo spektakularny, największą ciekawostką jest piękny strop w jednej z sal.

Dla turystów ważne jest, że znajdą tu skromną kawiarenkę (czynną w soboty, niedziele i święta) a także restaurację (chyba głównie dla gości hotelowych). Poniżej dwie potrawy z sesji co ją kiedyś robiłem.

Wracając do opisywanej zielonej trasy  MTR to przebiega ona dosłownie przez Zamek. Czerwona zresztą też jest tuż obok.

Kraina Szczodrze obdarzona

W jeden z ostatnich upalnych dni wybraliśmy się na niezobowiązujący kurs po najbliższych okolicach Wrocławia. Pomysły były dwa – postanowiłem, że zinwentaryzujemy stado (naliczyłem ze 20 szt) mniejszych i większych zbiorników wodnych co je można dostrzec tuż obok granic Wrocławia oraz odwiedzimy Szczodre gdzie nie byłem już z 100 lat. Dalej planowaliśmy zahaczyć o Stawy między Borową a Bielawą.

W Kamieniu kończył się konkretniejszy plan i zaczynały się opcje. Możliwe było wykorzystanie dobrze nam znanego i bardzo urokliwego szlaku do Ratowic, dalej w rachubę wchodziło przebicie się do Odry gdzieś na linii Kamieniec Wrocławski-Gajków-Jeszkowice, awaryjny mógł być powrót przez Kiełczów (niechętnie).

Pierwszym celem były Pruszowice. Ze względu na AOW najwygodniej jest dotrzeć tam z Pasikurowic lub Siedlca Trzebnickiego. I na tym drugim wysiadamy z składu KD. Początek jest spokojną asfaltówką, potem polami a przed Pruszowicami  bardzo zarośniętą, zamkniętą z góry ścieżką  gdzie pewnie za dwa, trzy lata już nie będzie przejazdu (są też inne takie urokliwe miejsca – np zielony z Pęgowa gdzie szoruje się kaskiem po sklepieniu z gałęzi). Z neta wyczytałem, że kompleks 4 stawów przy ulicy Słonecznej (to teren rekreacyjny płatny i ogrodzony) będzie zamknięty więc skierowaliśmy się więc od razu na pozostałe.

Pierwszy (czyli środkowy) kompleks okazał się niezbyt ciekawy, trwają tam jakieś inwestycje.

Następny to inna bajka – piękny duży zbiornik. Przy stawach Ostrowity ustawiona była informacja, że to obiekt hodowlany i, że nieupoważnionym wstęp wzbroniony. Wydaje mi się jednak, że terenu wokół stawu to nie dotyczyło (bo to jest dzierżawa). Dodatkowym argumentem jest, że przebiega tędy żółty szlak im Turonia. Tak czy tak postanawiamy jechać.

Dalej jest kawałek przy Domaszczynie i ten fragment jest ge-nial-ny. Od razu mi się skojarzyło z odcinkiem między Kątami Wrocławskimi a Sadowicami.

Zasuwamy pięknym gradowym lasem, skręt do miejscowości i… cisnę dwa hamulce bo kątem oka łapię (pierwsza strzałka na mapie).

W domu doczytuję, że to Dom Łowczego z czasów majątku Szczodre. Dalej jest jeszcze piękniej (druga strzałka).

Dojeżdżamy do parku w Szczodrem – zmieniło się o tyle, że wykoszono trawę, jest plac zabaw, oznakowana ścieżka biegowa. I może 30 osób opalających się przy stawie.

To jest zupełnie niesamowite, że to piękne miejsce te 90 lat temu było centrum turystycznym gdzie ciągnęły rzesze ludzi (około 100 000 rocznie). Pałac o długości 300 m, liczne restauracje, przystanie tętniły życiem. Z pałacu (co jeszcze w latach 50-tych) stał zostały żałosne resztki. Z drugiej strony jest to spokojny i piękny teren i z tego też można skorzystać jakkolwiek koszyk z kanapkami warto zabrać. My tego nie zrobiliśmy i miało to określone konsekwencje.

Z parku  próbowaliśmy przebić się do stawów na północ (chyba hodowli zarodowej) na mapach OSM jest tam ścieżka, w terenie bez maczety (a z rowerami) było to trudne – darowaliśmy sobie te 5 dosłownie brakujących metrów. Następnym punktem zwrotnym były stawy między Borową Oleśnicką a Bielawą. Bardzo lubię te akweny. Są mocno zarośnięte roślinnością wodną i w dodatku bardzo kolorowe. Jest też dużo ptactwa, stada żab – chyba mimo (a może właśnie dlatego) nietypowego wyglądu to bogaty ekosystem.

Jak już wspominałem od Bielawy miałem ochotę opracować jakiś nowy, sympatyczny, rowerowy ale terenowy dojazd do Odry. Mamy tam klin rzek Widawy i Oleśnicy, są też liczne mniejsze cieki. Całość wydaje się trudno dostępna (czyli coś co lubię). Znalazłem na sporym odcinku tylko dwie przeprawy przez Widawę (i Oleśnicę) i którąś z nich miałem przetestować. Ale wpierw musimy coś zjeść bo nas skręca. Prawdę powiedziawszy już od dłuższego czasu wypatrujemy otwartego sklepiku – jest co prawda wolna niedziela ale… dotychczas zawsze coś się znajdowało. W Bielicach też nic  – dobra, porzucam wariant przez Brzezią Łąkę i Wieściszów, pojedziemy przez Piecowice i Kiełczówek. Niestety w Piecowicach pozamykane, koniec końców pierwszy otwarty sklep był dopiero dobrze w Kiełczowie. Tam już nie opłacało się wracać,  był więc kawałek przez miasto aż do jazu Bartoszowickiego gdzie wbiliśmy się na oficjalną autostradę wzdłuż Odry.

Ten mocno skomplikowany układ na odcinku Kiełczówek – Chrząstawa Wielka wygląda zachęcająco – mam nadzieję, że przetestują go w nieodległej przyszłości. A jak będzie interesujący to opiszę. Na zakończenie trasa, którą przejechaliśmy.

Ponieważ sobota 7 października zapowiadała się na ciepłą i z szansami na słoneczne przejaśnienia postanowiliśmy wykorzystać to na wycieczkę rowerową. W taką pogodę w tej części roku preferujemy otwarte przestrzenie. Po długich deliberacjach (bo pomysłów sto) stawiamy na Żmigród. A właściwie to na najbardziej na zachód wysuniętą część stawów PK Doliny Baryczy.  Czyli kompleks Radziądz, Ruda Sułowska i coś z Rudy Żmigrodzkiej. Ten obszar jest łatwo dostępny z sieci kolejowej. Jako punkt startowy ustalam Garbce – przystanek za Żmigrodem, który będzie za to metą. Ma to taki sens, że zatrzymują się na nim liczne pociągi (w tym IC) więc będziemy elastyczni czasowo. Startujemy z Wrocławia o 10.48 oczywiście KD. Widać, że jest to kierunek popularny wśród wrocławskich cyklistów.

9 rowerów i jest jeszcze przejście. Większość wysiada w Żmigrodzie. Nasze Garbce są za chwilę.  Dość szybko wjeżdżamy na czerwony szlak z Radziądza do Grabówki. Cała nasza trasa wyglądała tak.

Na czerwono zaznaczyłem najładniejsze fragmenty  (polecam Waszej uwadze)szlaków dostępnych w PK Dolina Baryczy. Trzeba pamiętać, że wiele dróg (a szczególnie grobli) jest zamkniętych dla turystów. Ale w porównaniu do tego jak jeździłem tutaj powiedzmy 10 czy 15 lat temu to jest po prostu kolosalny postęp w dostępności czy oznakowaniach (choć romantyzm jakby mniejszy). Pierwszy leśny odcinek będzie pod znakiem grzybów. Na początku spotykamy maślaki i podgrzybki – rosną na drodze lub przy drodze. Zdecydowanie większe wrażenie robi mijana „kępka” opieniek obrabiana właśnie przez szczęśliwego znalazcę.

Później są pierwsze dwie kanie zauważone oczywiście z roweru. Ale gdy zjeżdżam z czerwonego szlaku na ścieżkę „ornitologiczną” wokół stawu Niezgoda to znajduję grzybowy oktet, w chwilę później sekstet, dalej paru pojedynczych solistów – wszystko zauważone z drogi. Przy dwudziestu kończę liczyć. Troszkę prześladują mnie te grzyby bo czuję już zapach smażonych kań (albo na oleju albo w panierce). No ale raczej nie ma szansy aby coś z nich przetrwało przez te dwie, trzy godziny jazdy. I gdzie to schować (mamy niewielkie plecaki). Zadowalam się więc fotosafari.

8ryb w Rudzie Sułowskiej nie zachęca do wstąpienia (oczywiście warto ale liczba gości gwarantuje przynajmniej godzinne oczekiwanie).

Kanapki kawałek dalej na łowisku są też całkiem niezłe. Dalej jest widokowa grobla na stawach w Rudzie Sułowskiej. Jesień już jest tutaj bardzo widoczna.

Dalej postanawiamy zjechać z oficjalnych szlaków. Jedziemy drogą leśną zaraz przy Baryczy aż do stawu Rudego. Tutaj niespodzianka. Gdzie się podział?

Za to na koniec dnia pięknie się wypogodziło i na zakończenie możemy podziwiać takie krajobrazy.

Jeszcze po drodze mamy odrestaurowany Pałac w Żmigrodzie. Pamiętam go jako kompletną ruinę. I w zasadzie dalej jest ruiną ale teraz zabezpieczono ściany, odtworzono elewację wejściową, porobiono schody, galerie widokowe i tak obiekt ma nowe, zupełnie inne od poprzedniego, życie będąc ciekawym labiryntem.

Na zakończenie jeszcze oficjalna mapka tej części Parku Krajobrazowego Doliny Baryczy.

„Oficjalny” kowal Cesarstwa Japonii, miecze samurajskie i Zamek Chojnik to połączenie w które trudno uwierzyć. Takie zderzenie może zaistnieć tylko dzięki osobistej pasji, kontaktom, determinacji a i gwieździe pomyślności. Trochę jakby po niebie błysnął meteoryt sypiąc ognistymi skrami a szczęśliwiec zdążył pomyśleć życzenie. Tym szczęśliwcem był Jędrek Ciosański – kasztelan na Zamku Chojnik, który spiął, na wzór pajęczej sieci, w całość wszystkie nitki. Pierwszego października 2016 roku mogliśmy wszyscy podziwiać efekt tej misternej pracy.

Gratka było co się zowie, to nie jest atrakcja na którą można zarezerwować wygodny czas, wsiąść w auto (albo samolot) i po zapłaceniu biletu być jednym z setek tysięcy widzów. Choć po prawdzie nawet nie trzeba było zapłacić za bilet wystarczyło przyjść o 14.00. Zanim doszło do wydarzenia Hiroshi Kojima odwiedził dwukrotnie Zamek gdyż

w procesie hartowania miecza uczestniczy kowal, dobre duchy, demony i właśnie energia miejsca.

Płatnerz sprawdził energię i poprosił o udostępnienie miejsca na rytuał hartowania miecza. Zgodę Kasztelana uzyskał.

Impreza zaczęła się pokazem kucia shurikenów w wykonaniu Ereza Shpitzera. Shuriken to ręczny pocisk do miotania – najprostsze to pojedyncze odpowiednio wyważone ostrze. Pod okiem kowala z Izraela chętni mogli spróbować swoich sił w wykonaniu tej prostej broni. Dalej był pokaz polskiego szlifierza mieczy japońskich Jakuba Zamęckiego.

Później były aukcje na których licytowano różne wiekowe elementy broni a także zbierano datki na szczytne cele.

Wstępem do finału był obszerny i bardzo interesujący wykład Hiroshiego Kojima dotyczący historii japońskich mieczy.

Czas powoli (a właściwie to szybko) płynął – zmierzchało i mogła rozpocząć się ceremonia hartowania miecza. Płatnerz obłożył przywiezione ostrze misternie gliną i zaczęło się stopniowe rozgrzewanie klingi.

Proces ten sam w sobie efektowny zakończyło schłodzenie rozgrzanej głowni. Czekała ją jeszcze długa droga do przekształcenia się w piękną broń w cenie samochodu…

Wydarzenie zakończyło się ucztą gdzie gospodarze ugościli kowali. Pokaz umiejętności kulinarnych i feeria niecodziennych przepisów był równie efektowny jak ten w wykonaniu gości. Wracaliśmy przy czołówkach z głowami pełnymi wrażeń i równie pełnymi brzuchami.

W chybotliwym świetle naszła mnie nagle wątpliwość – samuraje na Chojniku??? Nie to się chyba nie wydarzyło!

Grodno na kolorowo

Iluminacja, szczególnie barwna, to ciągle u nas jeszcze towar luksusowy. Zapraszam Was dzisiaj do obejrzenia kolorowych impresji fotograficznych z Zamkiem w roli głównej. Bardzo kameralny pokaz możliwości oświetlania architektonicznego przygotowała firma LBL. Zdarzenie odbyło się przeszło rok temu i na razie nic nie wskazuje, że będzie można oglądać to w rzeczywistości. Warto zerknąć więc te unikatowe fotografie, uruchamiając przy tym wyobraźnię.

Sgraffiti na bramie wejściowej (a i sama brama) w kreatywnym oświetleniu prezentowało się bardzo efektownie.

Na dziedzińcu zamkowym można było podziwiać grę kolorów.

Podświetlona w pętli kolorów wieża była pewnie widoczna z dalekiej odległości i z pewnością zwracała uwagę na obiekt.

Najbardziej zaskoczył mnie wewnętrzny dziedziniec zamkowy. W dzień ceglane, mocno zniszczone ściany nie robią specjalnego wrażenia. Tym razem było zupełnie inaczej. Organizator na trzech ścianach pokazał różne koncepcje oświetlania takich obiektów. Po lewej stronie było stałe (skromne) i naturalne światło w środku była colorama plus dodatkowe kreatywne podświetlenie otworów okiennych, po prawe (z tyłu) lampy dedykowane specjalnie do cegieł.

Pewnie takie rozwiązania mogłyby znacznie podwyższyć atrakcyjność wielu budowli. Czy koszt wykonania takiej instalacji byłby ekonomicznie uzasadniony to trudno mi powiedzieć, z pewnością warto było przyjechać. Szczególnie, że nie musiałem płacić za bilet.

Wiekowy tort

Historia zaczęła się od tego stuletniego zdjęcia. Autor, nota bene kucharz rodziny książęcej Hochbergów, uwiecznił na nim przepięknej i misternej roboty tort. Zdjęcie to wraz z resztą kolekcji trafiło do zamku Książ. W dowód wdzięczności współcześni  włodarze tego obiektu postanowili wskrzesić historię. Otwarcie ekspozycji pozyskanej kolekcji zdjęciowej uświetnić miała replika tortu.

Realizacja pomysłu okazało się znacznie trudniejsza niżby na pozór wyglądało. Kolejne firmy cukiernicze z Polski i zagranicy nie podejmowały się wykonania tego karkołomnego zadania. Przestraszyły je rozmiary i ilość drobnych i bardzo kruchych detali. Po dłuższych poszukiwaniach znalazł się zapaleniec, który podjął się zadania.

Tym zapaleńcem był Zbigniew Koźlik wraz z ekipą swoich cukierników (na co dzień Hotel Park Plaza we Wrocławiu). Najtrudniejsze i najbardziej pracochłonne było przygotowanie misternych detali z masy cukrowej. Trwało to tydzień, ponieważ elementy te były bardzo delikatne to obawiając się strat w transporcie cukiernicy przygotowali trzy komplety tych maleńkich rzeźb. Starannie zabezpieczone nieźle przetrwały podróż z Wrocławia do Książa.

„Montaż” odbył się w skromnej kuchni cateringowej Zamku. Kontrolując cały czas projekt, nanosząc kolejne dekoracje trzy osobowa ekipa powoli detal po detalu zbliżała się do wzorca.  Spoiwem cukrowych rzeźb była… woda. Do tego pokłady cierpliwości.

Te pokłady cierpliwości były naprawdę potrzebne bo w maleńkiej kuchni nieraz było więcej gości jak cukierników.

Ten najazd został przetrwany i z uśmiechem na ustach na zmianę z bacznym studiowaniem wyglądu praca sprawnie szła do przodu.

Ostatnie poprawki były już w Sali Maksymiliana.

Jeszcze inspekcja szefa.

I tak, tak – można zacząć kolejny punkt programu. Oficjalna sesja zdjęciowa.

Chwila rozluźnienia – wszystko poszło nad podziw dobrze.

W części nieoficjalnej każdy chciał sobie zrobić selfie z tortem bądź dzielną ekipą aby wrzucić to zaraz na fejsa.

Cały tort ważący ponad 40 kg to było blisko 300 standardowych porcji. Dla wszystkich wystarczyło.

Tradycyjnie lipiec w Bolkowie oznacza Castle Party! O tej imprezie wiedziałem od dawna ale nigdy tam nie trafiłem. Było tak bo po pierwsze w zasadzie moje rockowe korzenie muzyczne już w sporej mierze pogrzebałem, szczególnie w jej „gotyckiej” odmianie, a po drugie jakoś nie trafiało mi to w „plany wakacyjne”. Dla porządku trzeba powiedzieć, że to bardzo uznana i poważna impreza gromadząca corocznie tysiące fanów. Jak widać postanowiłem sprawdzić co w zamkowej trawie piszczy. Co do strony muzycznej nie będę recenzentem – na pewno warto było dostać zdecydowaną dawkę brzmień omijanych przez oficjalne stacje radiowe. Za to trudno nie zachwycić się festiwalową publiką. Kostiumowych fantazji nie brakowało a źródła inspiracji zdumiewały: wampiry, księżniczki, czarownice. Oczywiście jakieś mundurki oficerskie i..kosmici. Celowały w tym szczególnie Panie. Co potwierdza tezę, że naszym dziewczynom wyobraźni (co do urody to oczywiste) nie brakuje. Nieodłącznym towrzyszem był tutaj aparat fotograficzny (przeważnie na kijku), który pozwalał uwiecznić się na tle imprezy i zamku. Dla fotograficznej teatralności, dla muzyki z którą łatwo się nie zetkniecie i dla pięknych „okoliczności” warto Bolków w lipcu odwiedzić.

Pałac w Bagnie to doskonały cel dla wyprawy rowerowej. Zgodnie z moją filozofią proponuję wykorzystać kolej. Z dworca pojechać lasami do pałacu a następnie rowerem powrócić do Wrocławia. Obiekt możemy „zaatakować” z dwóch kierunków: od strony Brzegu Dolnego wykorzystując niebieski – „jodłowy” szlak rowerowy lub z Osoli (opcjonalnie Obornik Śląskich) wykorzystując żółty -„dębowy”.

W Bagnie znajdziemy piękny barokowy pałac w którym obecnie znajduje się Seminarium Duchowne. Obiekt leży w sporym parku, który klasą dorównuje najpiękniejszym parkom zdrojowym na Dolnym Śląsku. Niecodzienne gatunki drzew, kępy różaneczników i innych ozdobnych roślin, ogród sentencji, spory staw z wysepką, obiekty małej architektury – razem teren o powierzchni 5 ha.

Furta parkowa jest otwarta w soboty i niedziele (w dni powszednie też można wejść ale jest to bardziej kłopotliwe). Sam pałac można zwiedzać w weekendy w godz 13-17 (o pełnych godzinach) i warto z tego skorzystać.

Godne podkreślenia jest piękno i spokój tego miejsca polecam wszystkim nastawionym refleksyjnie i kontemplacyjnie.

Taki piękny widok możecie zafundować sobie wiosną wchodząc (ja wjechałem rowerem) na sąsiednie wzgórze. Zamek widoczny w pełnej krasie do tego trzy plany i fotograficzne oko cieszy!