Borowa Oleśnicka – Ratowice – Wrocław

Jest dość zdumiewające, że w bezpośredniej bliskości Wrocławia można wytyczyć trasę tak sympatyczną, pustą i pretendującą do tytułu „ulubionej”. Zasadnicza koncepcja jest tutaj typowa: wygodny dojazd pociągiem do wybranej stacji i dalsza droga leśnymi i polnymi duktami możliwie daleko od siedzib a blisko przyrody. Punktem startu jest Borowa Oleśnicka – a ponieważ w pobliżu jest spora grupa stawów to początek wycieczki jest z zadęciem.

O borowskie stawy zahacza szlak im Turonia i dalej (aż za Kotowice) możemy nawigować wygodnie za żółtymi znakami. Ten odcinek to jeden z najlepiej poprowadzonych odcinków tego dookoła wrocławskiego szlaku. Strzałkami zaznaczyłem wykorzystany fragment tej trasy.

Zdecydowana większość jest duktami leśnymi. Troszkę oficjalniejszy jest fragment w Chrząstawie Wielkiej i Małej ale można wykorzystać to na popas. Dalej docieramy do koryta Odry a jeśli nasza droga prowadzi na południową stronę rzeki to musimy ją pokonać w Ratowicach.

Dalej są przynajmniej trzy różne warianty jazdy – już wcześniej o tym pisałem. Cała wycieczka to około 65 km jazdy w pięknych okolicznościach.

Polecamy!

Grodno na kolorowo

Iluminacja, szczególnie barwna, to ciągle u nas jeszcze towar luksusowy. Zapraszam Was dzisiaj do obejrzenia kolorowych impresji fotograficznych z Zamkiem w roli głównej. Bardzo kameralny pokaz możliwości oświetlania architektonicznego przygotowała firma LBL. Zdarzenie odbyło się przeszło rok temu i na razie nic nie wskazuje, że będzie można oglądać to w rzeczywistości. Warto zerknąć więc te unikatowe fotografie, uruchamiając przy tym wyobraźnię.

Sgraffiti na bramie wejściowej (a i sama brama) w kreatywnym oświetleniu prezentowało się bardzo efektownie.

Na dziedzińcu zamkowym można było podziwiać grę kolorów.

Podświetlona w pętli kolorów wieża była pewnie widoczna z dalekiej odległości i z pewnością zwracała uwagę na obiekt.

Najbardziej zaskoczył mnie wewnętrzny dziedziniec zamkowy. W dzień ceglane, mocno zniszczone ściany nie robią specjalnego wrażenia. Tym razem było zupełnie inaczej. Organizator na trzech ścianach pokazał różne koncepcje oświetlania takich obiektów. Po lewej stronie było stałe (skromne) i naturalne światło w środku była colorama plus dodatkowe kreatywne podświetlenie otworów okiennych, po prawe (z tyłu) lampy dedykowane specjalnie do cegieł.

Pewnie takie rozwiązania mogłyby znacznie podwyższyć atrakcyjność wielu budowli. Czy koszt wykonania takiej instalacji byłby ekonomicznie uzasadniony to trudno mi powiedzieć, z pewnością warto było przyjechać. Szczególnie, że nie musiałem płacić za bilet.

Tradycyjnie lipiec w Bolkowie oznacza Castle Party! O tej imprezie wiedziałem od dawna ale nigdy tam nie trafiłem. Było tak bo po pierwsze w zasadzie moje rockowe korzenie muzyczne już w sporej mierze pogrzebałem, szczególnie w jej „gotyckiej” odmianie, a po drugie jakoś nie trafiało mi to w „plany wakacyjne”. Dla porządku trzeba powiedzieć, że to bardzo uznana i poważna impreza gromadząca corocznie tysiące fanów. Jak widać postanowiłem sprawdzić co w zamkowej trawie piszczy. Co do strony muzycznej nie będę recenzentem – na pewno warto było dostać zdecydowaną dawkę brzmień omijanych przez oficjalne stacje radiowe. Za to trudno nie zachwycić się festiwalową publiką. Kostiumowych fantazji nie brakowało a źródła inspiracji zdumiewały: wampiry, księżniczki, czarownice. Oczywiście jakieś mundurki oficerskie i..kosmici. Celowały w tym szczególnie Panie. Co potwierdza tezę, że naszym dziewczynom wyobraźni (co do urody to oczywiste) nie brakuje. Nieodłącznym towrzyszem był tutaj aparat fotograficzny (przeważnie na kijku), który pozwalał uwiecznić się na tle imprezy i zamku. Dla fotograficznej teatralności, dla muzyki z którą łatwo się nie zetkniecie i dla pięknych „okoliczności” warto Bolków w lipcu odwiedzić.

Taki piękny widok możecie zafundować sobie wiosną wchodząc (ja wjechałem rowerem) na sąsiednie wzgórze. Zamek widoczny w pełnej krasie do tego trzy plany i fotograficzne oko cieszy!

Gdyby Bolko I Surowy spojrzał dziś na Zamek Książ z pewnością trudno było by mu uwierzyć, że ta okazała rezydencja pod koniec XIII wieku była jego książęcą warownią. O tym bowiem, iż kiedyś był to piastowski zamek obronny, zdaje się przypominać jedynie bezpieczna lokalizacja nad przełomem i w zakolu Pełcznicy. Dość powiedzieć, że umocnienia okalające twierdzę w XVII wieku zostały przebudowane na tarasy ogrodowe, a pozostałe fortyfikacje i sam zamek, zarówno z zewnątrz jak i wewnątrz, noszą ślady chyba wszystkich stylów architektonicznych, jakie występowały między XIII a XX wiekiem. Swoje piętno odcisnęły także czasy hitlerowskie, gdy nie zważając na otoczenie, wykonywano tu inwestycje po dziś dzień owiane tajemnicą.Zamek i jego podziemia to jednak nie jedyne atrakcje Książa. Na spacerowiczów czekają wspaniałe ogrody i park, okazałe stajnie i palmiarnia, a także kilometry oznaczonych tras tematycznych. W obrębie Książańskiego Parku Narodowego zawędrować można do arboretum – Sudeckiego Ogrodu Dendrologicznego czy do rezerwatu przyrody Przełomy pod Książem. Z kolei wędrówka na południe wzdłuż Wąwozu Książ, to szansa na odnalezienie drugiego, nieco zapomnianego zamku o niezwykle ciekawej i romantycznej historii. Stary Książ, bo tak zwykło mówić się o tym miejscu, to zamek zbudowany pod koniec XVIII wieku na ruinach z czasów piastowskich. Hrabia Rzeszy Hans Heinrich von Hochberg uległ wówczas romantycznym trendom tak bardzo, że  obok nowego gotyckiego zamku z placem turniejowym kazał stworzyć fragmenty sztucznych ruin. Szczytem sławy tego miejsca był prawdopodobnie turniej rycerski z 1800 roku, któremu przyglądał się sam król Prus Fryderyk Wilhelm III. Niestety, choć jeszcze przed wojną zamek widniał nawet na pocztówkach, w 1945 został wysadzony w powietrze. Sztuczne ruiny zamieniły się w prawdziwe, a obiekt na trwałe usunął się w cień okazalszego sąsiada.

To zdjęcie zrobiłem 3.11.2015 o godz 19.16. Miałem wtedy wyjątkową przyjemność spędzenia wieczoru na wieży zamkowej w Bolkowie. Zderzenie milczących, surowych, ciemnych murów zamczyska z jasno oświetlonym grodem a też zarysowanymi gdzieś dalej kolejnymi miejscowościami dało tło do refleksji z czasem w roli głównej. Wyobraziłem sobie obok mnie średniowiecznego woja, który wypełniał swój codzienny (a właściwie conocny) obowiązek. Ten anonimowy strażnik sprzed tych 700 lat pewnie z większą starannością omiatał horyzont wypatrując nielicznych delikatnych oznak obecności ludzkiej. Pewnie dookoła było morze czerni a troszkę światła zobaczyć można było tylko u stóp zamku, na podgrodziu. Dla odmiany sam książęcy obiekt pełen był pewnie gwaru i życia. Wiatr na wieży, próbujący wywrócić mój statyw, pewnie był taki sam. Ale już niebo tylko z grubsza podobne – światła pozycyjne samolotów i kropeczki przemieszczających się satelitów, równie skutecznie jak reflektory aut, przypominały mi, że świat obok nie śpi. Zaszła więc swoista inwersja – ruch i zgiełk, głos i światło, pieniądz i władza wyszły na zewnątrz. Zachłannie zawłaszczyły świat niczym pożoga ogarniająca step. Samo zażewie wypaliło się do cna zostawiając pustkę.

Jeżdżąc na rowerze w terenie mogę łączyć pasję fotograficzną z poruszaniem się w przestrzeni. Czasem owocuje to takim niespodziewanym ujęciem – gdzie obok siebie znalazły się obiekty odległe o dobre 3 km – Zamek Bolków i Zamek Świny. Pola wokół Bolkowa pozwalają na różne ciekawe eksploracje zdjęciowo-rowerowe, jakkolwiek obowiązkowym wyposażeniem będzie dłuzsza optyka.

Któż by niegdyś pomyślał, że drewniane wozy i karoce zastąpią kiedyś numerowane, blaszane autobusy napędzane końmi mechanicznymi. Któż by pomyślał, że takim środkiem transportu z Wrocławia do Leśnicy przyjeżdżać będą turyści. To jednak prawda, gdyż Zamek w Leśnicy wraz z przylegającym doń parkiem wchłonięty został całkowicie w granice stolicy Dolnego Śląska.Niegdyś nieprzystępna twierdza otoczona fosą i chroniona przez groźne basteje, dziś centrum życia kulturalnego i park, które każdego dnia czekają na gości.Pewnie niewielu spośród podziwiających barokową budowlę, zdaje sobie sprawę z tego, iż gdyby nie pewne fałszerstwo z początku XIII wieku, w miejscu tym mogliby podziwiać opactwo cysterskie. Otóż książę Henryk Brodaty wbrew woli ojca, Bolesława Wysokiego, postanowił zatrzymać Leśnicę dla siebie. Wykonać musiał w tym celu dwie rzeczy. Pierwszą było sfałszowanie testamentu, a drugą udobruchanie wpływowych Cystersów z Lubiąża. Ten plan udało mu się zrealizować w całości.Historia zatoczyła jednak koło i po licznych perturbacjach na przestrzeni wieków, w XVIII stuleciu dobra leśnieckie stały się wreszcie własnością zakonu. Byli to jednak mnisi nietypowi, określani mianem Zakonu Rycerzy Krzyżowych z Czerwoną Gwiazdą. W tamtym czasie Leśnica była już dobrze rozbudowanym pałacem otoczonym poobijanymi nieco fortyfikacjami, któremu zakonnicy postanowili nadać barokowy wystrój. Mimo kolejnych zmian, do dziś budynek zachował swój świecki, obronno-pałacowy charakter, który na dodatek stał się łatwo dostępnym miejscem do czerpania garściami z kultury.