Clou Miękini cz2

Druga  z atrakcji gminy Miękina ma wymiar w zasadzie ogólnopolski, nazwa ta od pewnego czasu kojarzona jest z produkcją szlachetnych trunków alkoholowych. Nie jest to specjalnie dziwne bo właśnie tu znajduje się największa, z mocno ugruntowanym doświadczeniem, polska winnica. W tej młodej w Polsce branży blisko dwudziestoletnia tradycja to już dużo.

Winnice Jaworek

Nie będę opisywał historii i oferty bo to łatwo znajdziecie w internecie. Jak trafić do winnicy? Punktem charakterystycznym jest okazały budynek gminy przy głównej ulicy.

Winnice są tuż obok ale trzeba zjechać troszkę niespodziewanie z zakrętu (trochę przed miejscem gdzie zrobiłem zdjęcie), po parudziesięciu metrach widzimy już główny budynek.

Za zakrętem znajdujemy bardzo sympatyczną przestrzeń, przystrzyżone trawniki, dekoracyjne rzędy winorośli,  niewielki hotel, sklepik, i sporą restaurację.

Gdzieś tuż obok (w zasadzie za ścianą) trwa w najlepsze fermentacja. Wtajemniczeni mogą obejrzeć leżakownię z takimi smakowitymi widokami.

Wracając do naszych rowerowych historii (co nas tutaj przywiodły) to obydwa główne szlaki Miękini przebiegają przy winnicy, niewiele dalej rosną pola winorośli. Warto się tutaj na chwilę zatrzymać aby popodziwiać, skosztować miejscowej kuchni czy kupić butelkę trunku. Degustacje oczywiście też są możliwe ale pamiętajmy o promilach!

Podsumowując – niewielka Gmina Miękinia ma bardzo dużo do zaoferowania turystom. Szczególnie tym na dwóch kółkach – dużo naprawdę dobrej jazdy, w bardzo malowniczych przyrodniczo okolicznościach. Do tego Zamek Wojnowice i Winnica Jaworek. Wszystko u bram Wrocławia.

Clou Miękini cz1

W poprzednim tekście opisałem już wielkie walory przyrodnicze gminy Miękinia. Po prawdzie zabrakło tam miejsca dla tzw „pojezierza  miękińskiego”. Wydawało mi się, że kiedyś już o nim pisałem ale przejrzałem blog… i jakoś tego nie ma mimo, że dużo tam jeździliśmy. A ponieważ to bardzo urokliwe miejsca więc kiedyś jeszcze do niego wrócę. Nie omówiłem też dwóch dużych  atrakcji turystycznych, które warta są specjalnego przyjazdu (niekoniecznie rowerowego).  Pierwszy z „gwoździ  programu” gmina Miękina to:

Zamek Wojnowice

Bajkowa ostoja
Któż z nas w dzieciństwie nie marzył o powrocie do dawnych czasów? Świat, w którym historia mieszała się z baśnią, wypełniony był księżniczkami, pałacami, a przede wszystkim – walkami. Każdy, kto choć raz budował z piasku warownię obronną wie, że obowiązkowym elementem zabezpieczenia była otaczająca obiekt fosa. Ten, który miał w tym czasie szczęście trafić do Wojnowic, zyskiwał pewność – zamki na wodzie istnieją. Niewielki pałacyk, umieszczony jest tak naprawdę na drewnianych palach. Otoczony pięknym parkiem, stanowi idealny cel weekendowej wycieczki za miasto. To tylko 20 kilometrów od Wrocławia, nic więc dziwnego, że bez względu na porę roku, przyciąga starszych i młodszych, amatorów samotnych wypadów i całe rodziny. Zawierucha wojenna ominęła to miejsce, które w formie niezmienionej trwa od renesansowej przebudowy w XVI wieku. Czyżby dziecięcy stratedzy mieli rację, nadając wodzie tak wysokie znaczenie obronne? W zamku znajdziemy dziś restaurację z ciekawą ofertą gastronomiczną oraz bazę noclegową. Dla wielu par to idealne miejsce na prawdziwie bajkowe wesele.

Tekst Joanny Jelonek świetnie oddaje klimat tego miejsca. Dla mnie też jest ono trochę nierzeczywiste. Dobrze to ilustruje poniższe zdjęcie.

Niezwykłych jest tutaj parę okoliczności – przede wszystkim to bardzo stara i co jeszcze ważniejsze oryginalna budowla. Oglądamy ją w nieskażonym średniowiecznym, gotyckim kształcie. Nietypowe jest też to, że wystaje wprost z wody bez żadnej wysepki. Jest to też stosunkowo mało znany obiekt. Bardzo często jest tu dość pusto, w niewielkim parku wokół można spotkać co najwyżej parę osób. Jest tak oczywiście wtedy gdy nie ma tutaj wesela lub imprezy firmowej. Bo to chyba główne specjalizacje obiektu.

Szczególnie efektownie Zamek wygląda jesienią.

Teraz zajrzymy do środka, nie jest jakiś bardzo spektakularny, największą ciekawostką jest piękny strop w jednej z sal.

Dla turystów ważne jest, że znajdą tu skromną kawiarenkę (czynną w soboty, niedziele i święta) a także restaurację (chyba głównie dla gości hotelowych). Poniżej dwie potrawy z sesji co ją kiedyś robiłem.

Wracając do opisywanej zielonej trasy  MTR to przebiega ona dosłownie przez Zamek. Czerwona zresztą też jest tuż obok.

Zielono wokół Miękini

Charakterystyka trasy rowerowej

Zanim opiszę zieloną pętlę rowerową wokół Miękini zacznę od ogólnej charakterystyki terenu. Interesujący nas obszar leży kilkanaście kilometrów od Leśnicy. Jest więc naturalnym kierunkiem dla mieszkańców dzielnicy Fabrycznej. Jednak jazda jest tam na tyle dobra, że warto go polecić każdemu. Wychodząc od naszego kolejowego modelu kluczem byłyby trzy zaznaczone stacje – miejscowości czyli Mrozów, Miękinia i Przedmoście Święte. Z każdej z nich jest doskonały punkt startowy (i powrotny).

Niby nie ma tutaj zwartego wielkiego kompleksu leśnego ale, używając analogii z geografii, jest to archipelag blisko położonych wysp lasu. Bez większych problemów można tu pięknie jeździć od „wyspy” do „wyspy”.

Dlaczego tak wyróżniam jazdę w lesie (a nie na przykład po polach)? Otóż na polach bardzo różnie bywa, drogi i ścieżki „znikają” w wyniku działalności rolniczej, często są dramatycznie rozryte przez ciężkie maszyny a jak nie są użytkowane to zarastają. Jazda przez pola to swoista loteria. Las chroni nas przed wiatrem, trochę przed deszczem, daje ochłodę. Część dróg leśnych ze względów pożarowych jest znakomicie utrzymanych a oprócz nich są też te bardziej zarośnięte.

Kompleks leśny wokół Miękini sam w sobie może być świetnym celem wycieczki rowerowej ale też wygodną ścieżką powrotu do miasta  z dalszych północno-zachodnich wojaży. Za każdym razem jak tam przejeżdżamy staram się poznać coś nowego i z czystym sumieniem mogę powiedzieć – to świetny teren!

Odszukałem część naszych tras  i niewiele ścieżek zostało nam już tutaj do przejechania. Niezależnie od tej „przelotowej” funkcji do Mrozowa czy Miękini parę razy warto się specjalnie wybrać. Przechodząc do bardziej szczegółowej charakterystyki terenu.

Najbardziej spektakularne są dwa zaznaczone lasy.

Grubą czerwoną linią zaznaczyłem kawałki co bez dwóch zdań są mtb i wymagają technicznej jazdy. Oczywiście można to łatwo ominąć. Las po lewej (na mapie) jest na wielu odcinkach mocno piaszczysty, zdecydowanie na szerokie opony.

Na zdjęciu jest wzgórze Czepiel (ze „skocznią”), na dole –  odcinek MTR (skrót objaśnię później).

Teraz kolejne trzy obszary.

Zacznę od fragmentu z prawej przy Wojnowicach – zaznaczyłem tam odcinek na którym gwarantuję wielkiego banana na twarzy. Jest płasko i bezpiecznie ale czym szybciej pokręcimy tym większa radocha. Kolejny obszar (poniżej) na mapie ma piaszczyste fragmenty i sympatyczny zbiornik ppoż (doskonały na przerwę).

Wyjątkowo udane są lasy przy Zaborze (trzeci zaznaczony las na mapie). Na południu zaznaczyłem rezerwat „Zabór” ale i na północy też jest pięknie. I parę obrazków.  Zdjęcia z Rezerwatu.

Rezerwat Zabór

to gęsta, podmokła dąbrowa, nie liczcie, że da się gdzieś zjechać a choćby zejść z ścieżki. Las jak przed wiekami. Po drugiej stronie drogi, co ją trzeba kawałek przejechać i przeciąć, zaczyna się następny fragment

Lubiatowskie Górki.

Można powiedzieć, że to alter ego  poprzedniego. Czyli wysoki, luźny, świetlisty las iglasty rosnący na suchych polodowcowych wydmach. Droga tutaj wbrew oczekiwaniom jest twarda.

Miękińska Trasa Rowerowa (MTR)

Przez opisany obszar poprowadzono przepiękny zielony szlak. Przebiega on przez wszystkie opisane atrakcje. Ma łączną długość około 70 km. O ile koncepcja szlaku jest świetna to do oznakowania w terenie, delikatnie mówiąc, można mieć zastrzeżenia. Z odcinkami leśnymi jest nie najgorzej ale wjazdów do lasu często nie sposób znaleźć. Do tego szlak jest skomplikowany ma sam ze sobą skrzyżowania i rozjazdy  (co nijak nie jest zaznaczone w terenie).

Można pobrać ze strony gminy pdf-a z mapą  (ale nie czytają go telefony – trzeba więc fragmentami przerobić na jpg), dla odmiany na mapaszlakow.eu  MTR jest zdekompletowana. Poniżej pokazuję czego brakuje na tej mapie (na żółto).

Najwygodniej znaleźć gdzieś gpx (lub wyedytować go sobie samodzielnie) i wgrać sobie do tel. Albo zabrać coś na papierze. Po prawdzie kłopot jest tylko za pierwszym razem (bo później już się wie). Ale niezależnie od opisanych kłopotów to MTR absolutnie warta jest rekomendacji i można, i warto, i trzeba pojechać tam wielokrotnie.

To jeden z paru naszych ulubionych a bliskich Wrocławia obszarów (bo nikt nie każe jeździć tylko MTR). Poza twórczością własną jest też bardziej szosowy szlak czerwony.

W następnym tekście tytułem uzupełnienia opiszę dwie atrakcje leżące dosłownie na szlaku MTR, które są na tyle dobre, że mogą być przedmiotem oddzielnego i niekoniecznie rowerowego wypadu.