Przyznam się, że Ryczyn jakoś bardzo porusza moją wyobraźnię. To grodzisko za czasów Ślężan (i Piastów) było równie ważne jak Wrocław. Tak się poskładało, że z tego drugiego wyrosła dzisiejsza metropolia a na miejscu pierwszego mamy rezerwat archeologiczo-biologiczny. Ryczyn nie funkcjonuje też w świadomości zbiorowej. Jak się zastanowić to wprost idealna legitymizacja naszego powrotu na teren Śląska (powiedzmy, że tzw. Dolnego) – tutaj nie ma skomplikowanej historii, kolejnych warstw – mamy swoją ojcowiznę. I nawet, jeśli w skali Polski to nie jest najważniejsze, to dla mieszkańców Dolnego Śląska mógłby być to początek. Zdecydowanie wart czegoś więcej od dwóch czy trzech tablic co je na stanowisku znajdziemy. Z pewnością kolejni decydenci nie odrobili lekcji.  Drugim powodem dla którego lubię ten teren są jego niewątpliwe walory przyrodnicze. System Natura 2000 jest silną rekomendacją.

O eskapadzie rowerowej z stacji PKP w Lipkach już raz napisałem  i na pewno jeszcze do miejsca wrócę bo to jest znakomity punkt wypadowy. Mamy tutaj przynajmniej trzy interesujące kierunki, które warto zrobić. Po paro kilometrowym komfortowym odcinku dotarliśmy nad Odrę. Tym razem nie było już przygód związanych z „niespodziewanym” remontem jazu.

Infrastruktura jak spod igiełki, rower należałoby co prawda przeprowadzić ale przejście jest. Dzień bezwietrzny więc podziwiamy takie odrzańskie widoczki.

Droga przez śluzę na końcu zagrodzona jest barierą z zakazem ruchu. Nie ma zakazu przejścia więc wystarczy się kawałek przeczołgać i przepchnąć rower. RZGW jak zawsze frontem do klienta. Zastanawiam się zawsze jak to jest, że za koszmarne pieniądze (nasze pieniądze) budowane są urządzenia hydrotechniczne i nie służy to także do małego ruchu. Niech ktoś mi wyjaśni dlaczego na całym odcinku stopnia Lipki nie mógłby się odbywać oficjalny ruch rowerowy? Z wygodnym normalnym przejazdem.

Po przekroczeniu śluzy jesteśmy już na obszarze Grądy Odrzańskie Natura 2000. Na początek zaglądamy do Ryczyna. Przyroda wzięła przykład z RZGW .

Gośka zostawia tutaj swój pojazd a ja kontynuuję dalej na dwóch kółkach po wąskich i zarośniętych ścieżynkach.

Kładka, którą biegł kiedyś szlak przechodzący przez gród, jest już tylko wspomnieniem.

Zamieszczam mapkę z planem sytuacyjnym Ryczyna. Nie wiem w jakim stanie są zaznaczone tu ścieżki ale ta podstawowa (czerwone kropki) jest już mało czytelna.

A teraz przywołamy nowoczesną technologię – to co nie jest widoczne dla „normalnego” człowieka nawet w samolocie dzięki technologii LiDAR nagle staje się bardzo widoczne. Popatrzmy więc na Ryczyn. Wpierw normalne zdjęcie lotnicze a później odwzorowanie ISOK cieniowanie.

No koniec tej kultury! Pora na jazdę. Tym razem wybieramy drogę równoległą do Odry, przebiegającą obok edukacyjnej pasieki Ewy Migockiej (mam nadzieję, że kiedyś znajdę czas aby uruchomić dział o najciekawszych producentach dobrej żywności na DŚ). Te dwa trakty (czyli dzisiejszy i ten do Bystrzycy – z linku) są podstawowe i najwygodniejsze do poruszania się po tym obszarze.

Na granatowo jest dzisiejsza trasa – dobra, równa gruntowa droga dla samochodów (bez ruchu), akwamarynowymi kropkami zaznaczyłem równie dobry (częściowo szutrowy) trakt przez Bystrzycę. Za żółtymi kropkami można dotrzeć do Błot (a dalej do Stobrawskiego PK – mam w planach to opowiedzieć). Z dostępnością pozostałych ścieżek na opisywanym obszarze, szczególnie po deszczu jest różnie ale… zachęcam do eksploracji. Na zakończenie całość. Razem pod 60 km.

Kraina Szczodrze obdarzona

W jeden z ostatnich upalnych dni wybraliśmy się na niezobowiązujący kurs po najbliższych okolicach Wrocławia. Pomysły były dwa – postanowiłem, że zinwentaryzujemy stado (naliczyłem ze 20 szt) mniejszych i większych zbiorników wodnych co je można dostrzec tuż obok granic Wrocławia oraz odwiedzimy Szczodre gdzie nie byłem już z 100 lat. Dalej planowaliśmy zahaczyć o Stawy między Borową a Bielawą.

W Kamieniu kończył się konkretniejszy plan i zaczynały się opcje. Możliwe było wykorzystanie dobrze nam znanego i bardzo urokliwego szlaku do Ratowic, dalej w rachubę wchodziło przebicie się do Odry gdzieś na linii Kamieniec Wrocławski-Gajków-Jeszkowice, awaryjny mógł być powrót przez Kiełczów (niechętnie).

Pierwszym celem były Pruszowice. Ze względu na AOW najwygodniej jest dotrzeć tam z Pasikurowic lub Siedlca Trzebnickiego. I na tym drugim wysiadamy z składu KD. Początek jest spokojną asfaltówką, potem polami a przed Pruszowicami  bardzo zarośniętą, zamkniętą z góry ścieżką  gdzie pewnie za dwa, trzy lata już nie będzie przejazdu (są też inne takie urokliwe miejsca – np zielony z Pęgowa gdzie szoruje się kaskiem po sklepieniu z gałęzi). Z neta wyczytałem, że kompleks 4 stawów przy ulicy Słonecznej (to teren rekreacyjny płatny i ogrodzony) będzie zamknięty więc skierowaliśmy się więc od razu na pozostałe.

Pierwszy (czyli środkowy) kompleks okazał się niezbyt ciekawy, trwają tam jakieś inwestycje.

Następny to inna bajka – piękny duży zbiornik. Przy stawach Ostrowity ustawiona była informacja, że to obiekt hodowlany i, że nieupoważnionym wstęp wzbroniony. Wydaje mi się jednak, że terenu wokół stawu to nie dotyczyło (bo to jest dzierżawa). Dodatkowym argumentem jest, że przebiega tędy żółty szlak im Turonia. Tak czy tak postanawiamy jechać.

Dalej jest kawałek przy Domaszczynie i ten fragment jest ge-nial-ny. Od razu mi się skojarzyło z odcinkiem między Kątami Wrocławskimi a Sadowicami.

Zasuwamy pięknym gradowym lasem, skręt do miejscowości i… cisnę dwa hamulce bo kątem oka łapię (pierwsza strzałka na mapie).

W domu doczytuję, że to Dom Łowczego z czasów majątku Szczodre. Dalej jest jeszcze piękniej (druga strzałka).

Dojeżdżamy do parku w Szczodrem – zmieniło się o tyle, że wykoszono trawę, jest plac zabaw, oznakowana ścieżka biegowa. I może 30 osób opalających się przy stawie.

To jest zupełnie niesamowite, że to piękne miejsce te 90 lat temu było centrum turystycznym gdzie ciągnęły rzesze ludzi (około 100 000 rocznie). Pałac o długości 300 m, liczne restauracje, przystanie tętniły życiem. Z pałacu (co jeszcze w latach 50-tych) stał zostały żałosne resztki. Z drugiej strony jest to spokojny i piękny teren i z tego też można skorzystać jakkolwiek koszyk z kanapkami warto zabrać. My tego nie zrobiliśmy i miało to określone konsekwencje.

Z parku  próbowaliśmy przebić się do stawów na północ (chyba hodowli zarodowej) na mapach OSM jest tam ścieżka, w terenie bez maczety (a z rowerami) było to trudne – darowaliśmy sobie te 5 dosłownie brakujących metrów. Następnym punktem zwrotnym były stawy między Borową Oleśnicką a Bielawą. Bardzo lubię te akweny. Są mocno zarośnięte roślinnością wodną i w dodatku bardzo kolorowe. Jest też dużo ptactwa, stada żab – chyba mimo (a może właśnie dlatego) nietypowego wyglądu to bogaty ekosystem.

Jak już wspominałem od Bielawy miałem ochotę opracować jakiś nowy, sympatyczny, rowerowy ale terenowy dojazd do Odry. Mamy tam klin rzek Widawy i Oleśnicy, są też liczne mniejsze cieki. Całość wydaje się trudno dostępna (czyli coś co lubię). Znalazłem na sporym odcinku tylko dwie przeprawy przez Widawę (i Oleśnicę) i którąś z nich miałem przetestować. Ale wpierw musimy coś zjeść bo nas skręca. Prawdę powiedziawszy już od dłuższego czasu wypatrujemy otwartego sklepiku – jest co prawda wolna niedziela ale… dotychczas zawsze coś się znajdowało. W Bielicach też nic  – dobra, porzucam wariant przez Brzezią Łąkę i Wieściszów, pojedziemy przez Piecowice i Kiełczówek. Niestety w Piecowicach pozamykane, koniec końców pierwszy otwarty sklep był dopiero dobrze w Kiełczowie. Tam już nie opłacało się wracać,  był więc kawałek przez miasto aż do jazu Bartoszowickiego gdzie wbiliśmy się na oficjalną autostradę wzdłuż Odry.

Ten mocno skomplikowany układ na odcinku Kiełczówek – Chrząstawa Wielka wygląda zachęcająco – mam nadzieję, że przetestują go w nieodległej przyszłości. A jak będzie interesujący to opiszę. Na zakończenie trasa, którą przejechaliśmy.

Z Anemonem w tle

Sezon 2018 na dobre się zaczął. Opisywana trasa nie jest naszym tegorocznym prologiem ale jest pierwszą na tyle ciekawą, że warto ja opisać.

Pomysł był następujący – zaczynamy w Osoli (mogą być też Oborniki Śl). Na początku wykorzystujemy Leśne Szlaki Rowerowe w okolicach Obornik dalej obok Brzegu Dolnego i przebijamy się do linii kolejowej Legnica- Wrocław. Jest to więc liniowa trasa zaczynająca się na jednym dworcu kolejowym i kończąca na drugim. Dzięki temu praktycznie cały przebieg był w „pięknych okolicznościach” bez obszarów zurbanizowanych.

Długość całości jest w zasadzie dowolna – w wersji minimum to troszkę ponad 40 km duktów leśnych. Kierunek jest tu nieprzypadkowy – ponieważ staramy się wybierać składy KD (Kolei Dolnośląskiej) to zaczęliśmy pociągiem do Osoli 10:28 (tu nie ma zbyt dużego wyboru). Za to składy KD na linii Legnica-Wrocław KD kursują praktycznie co godzinę, więc trafienie z powrotem nie jest trudne.  Stacji z których możemy wrócić jest sporo (Środa Śląska, Przedmoście Święte, Miękinia, Mrozów, Wrocław Leśnica). Dla porządku można jeszcze wspomnieć o linii kolejowej Brzeg Dolny – Wrocław, która jest swoistą „awaryjną” opcją gdyby należało szybciej wrócić.

Etap 1

Leśne Szlaki Rowerowe – nazwa mówi wszystko. W blogu opisywałem już wcześniej zalety tego systemu. Teraz uzupełnię to mapką.

Od razu wyjaśnię, że czerwony i niebieski przy czarnej strzałce na górze to nie są „Leśne Szlaki Rowerowe”. Za to żółty jak najbardziej. I nim wystartowaliśmy na początku na północ, dalej przez Bagno  a później częściowo „po swojemu” częściowo niebieskim dotarliśmy do Wałów. Widać, że w tym segmencie można sobie do woli pojeździć po lasach między Obornikami a Brzegiem Dolnym. Teraz pora przebić się przez Odrę. Posiadacze czterech kółek skazani są na piękny most drogowy oddany może parę lat temu, trzeba zaznaczyć, że jest też tam ścieżka rowerowa. Jednak o wiele bardziej urokliwie jest skorzystać z mostu kolejowego.

Taka trasa pozwala praktycznie ominąć Brzeg Dolny (najwygodniejszy wjazd na most jest z wału rzecznego od zachodu z łowiska).  Kładka dla pieszych (no i rowerów) jest solidnie zrobiona z grubych blach i ma nawet barierki, jest za to wąsko – dosłownie na szerokość kierownicy. Ma to swój smaczek szczególnie jak obok jedzie skład. Za mostem drogę kontynuujemy ścieżką na nasypie kolejowym. Teraz jest parę kilometrów kameralnymi asfaltami. Zaczynamy ten odcinek w Gąsiorowie (niewielki przysiółek obok Głoski).  Naszą uwagę przykuwa dziwna budowla – wygląda na pałac choć niezbyt zgadzają się liczne szczegóły.

Jak się okazuje to pozostałości majątku Hoymów  po licznych przebudowach i adaptacjach została tylko niezwykła wieża.   Dolny Śląsk jest pełen takich niespodziewanych odkryć.

Nam bliższe są jednak przyrodnicze klimaty – parę kilometrów dalej mogliśmy zaobserwować takie łany zawilca gajowego. Łacińska nazwa brzmi o wiele bardziej poetycko – Anemone nemerosa. Ta trująca roślina ma chwilę czasu zanim zostanie odcięta od światła przez drzewa. Teraz miała swoje 5 minut zawłaszczając dolne piętro lasu.

Druga część naszej trasy kończymy w Mrozowie. W końcówce wykorzystaliśmy zielony szlak rowerowy, który dobrze znamy (i lubimy) z naszych wcześniejszych wyjazdów.

Podsumowanie 2017 czyli rower na kolej, kolej na rower

Dzisiaj będzie podsumowanie naszego rowerowego roku 2017, może nie całości (bo byliśmy też w Karpatach Rumuńskich a też na Dolnym Śląsku – na paru trochę dalszych wyjazdach). Opowiem o jednodniowych wycieczkach z Wrocławia, które jak się okazuje są podstawą naszej rowerowej aktywności. Oczywiście nie będę opisywał poszczególnych tras (bo znaczną część jednodniówek już przecież  na tym blogu umieściłem). Chodzi raczej o spojrzenie syntetyczne.

Formuła wyjazdów

Był czas, że wrzucaliśmy rowery na auto (czasem do auta) i jeździliśmy gdzieś w Dolny Śląsk (miało to największy sens przy dwudniowych wyjazdach). Później długo startowaliśmy z Wrocławia i robiliśmy pętle. W 2017 roku postanowiliśmy konsekwentnie przetestować możliwości jakie daje wykorzystanie kolei.  Założenie zasadnicze to był dojazd pociągiem na odległość 30-60 km od miasta i powrót, niekoniecznie najkrótszą trasą, rowerem. Taka koncepcja ma sporo zalet. W porównaniu z dojazdem autem unika się pakowania rowerów a także zdejmowania bagażnika na czas postoju (mamy na klapie). Dalej, koniec trasy oznacza już dom i ewentualne mycie roweru jest łatwe. Można też od razu wskoczyć do wanny a nie przebierać się do auta. Kosztowo dla dwóch osób wychodzi to podobnie. W stosunku do jazdy rowerem z miasta zyskujemy zaś dostęp do wielu atrakcyjnych regionów. Charakterystyczne jest też to, że trasy mają charakter liniowy co chyba bardziej mi odpowiada. Nic się nie powtarza. Przy pętlach często jedna część jest atrakcyjniejsza od drugiej, lub zgoła czasem trzeba wrócić po śladzie. Nie da się też ukryć, że w naszym przypadku (mieszkamy w centrum o parę minut jazdy rowerem od Dworca Głównego) w zasadzie szybciej znajdziemy się na peronie jak spakujemy auto.

Na początek taki abstrakcyjny robaczek, jak się bliżej przyjrzeć to właściwie ślad robaczków dwóch.

Potencjał rozwiązania

Byłem ciekaw, czy da się przez rok jeździć zasadniczo nie powtarzając tras. Przeżyłem w tej materii o tyle rozczarowanie, że nie zdołałem sprawdzić wszystkich zaplanowanych wycieczek a po każdej odbytej pojawiały się pomysły na coś nowego. Mogę napisać, że spokojnie jest do zrobienia kilkadziesiąt różnorodnych, atrakcyjnych tras a jeśli po dwóch latach wyczerpią się pomysły to powtórzenie zestawu na pewno nie będzie bolało.

Na tej mapce dobrze widać jak kolorowe linie tras rozpięte są na czarnym „pająku” kolejowym

Nastawienie na cross  (i spokojne mtb)

Zdecydowanie preferujemy drogi gruntowe, polne i jak najbliższy kontakt z naturą. Pewnie z 90% naszej jazdy jest w takim terenie. Jeśli chodzi o mtb to w formule kolej+rower dość trudno jest to z Wrocławia zrealizować. Zrobiliśmy parę górskich wycieczek samochodem a też i kolej+rower+kolej. Nie jesteśmy rowerowymi wymiataczami (już wiek nie ten) przedział 60-100 km w terenie jest dla nas wystarczający, było też trochę krótszych wycieczek, w zależności od czasu jakim dysponowaliśmy. Przyjęliśmy, że czas dojazdu pociągiem to powinno być maksimum godzina (najlepiej pół). Dość dokładnie określa interesujący nas teren.

Gdzie najlepiej jeździć xc z Wrocławia?

Ze względów powrotowych wyróżniłbym trzy bardzo dobre, „naturalne” kierunki: wzdłuż Odry (pn-zach, wsch) i Bystrzycy (pd-zach). To naturalne zielone kliny głęboko wnikające w miasto i umożliwiające przyjemny powrót praktycznie do centrum.

Kierunek północno-zachodni

Jakoś naturalnie tutaj wyszło nam najwięcej tras i nie był to chyba przypadek. Mamy tam trzy linie kolejowe o dużym ruchu (czyli sporo pociągów do wyboru): na Legnicę, Głogów, Rawicz. Jest też lokalna nitka do Trzebnicy.

Jeśli chodzi o dostępne nam i sensowne punkty wypadowe to byłoby:

–  na linii do Legnicy – Malczyce (tylko 35 min) a wcześniej Środa Śląska, ewentualnie Przedmoście Święte

–  na linii do Głogowa – Orzeszków (55 min ale warto), Wołów (45 min), Brzeg Dolny, Księginice, Czerna, Brzezinka Średzka

–  na linii do Rawicza – Żmigród (45 min), Borowa, Osola, Oborniki Śląskie, Pęgów

–  na linii do Trzebnicy – Trzebnica (45 min),  Brochocin

Potencjał terenu obejmuje Park Krajobrazowy Dolina Jezierzycy, obszary Natura 2000 (m.in. przy Malczycach), Park Krajobrazowy Doliny Baryczy – a szczególnie – zespół Stawów Radomierz, Ruda Żmigrodzka i Sułowska, Lasy Obornickie (z rezerwatem Jodłowice i lekko pagórkowatą częścią przy Wilczynie), do tego zasadnicza część wałów wzdłuż Odry po obu stronach rzeki świetnie nadaje się do jazdy. Są tutaj cztery akweny kąpieliskowe (Wały, Wilczyn, Paniowice, Prężyce). Słowem dużo tego jest – bardzo piękny obszar do spokojnej jazdy w „pięknych okolicznościach”. Na zakończenie tras – znakomity wjazd do Wrocławia przez Las Lesicki i Rędziński (i niezły alternatywny przez Janówek i Las Popowicki). A w mieście wzdłuż Odry można cały czas poruszać się terenami zielonymi aby dojechać do swojego miejsca zamieszkania.

Oddzielnym tematem jest Trzebnica (w tym roku nie udało nam się tam zajrzeć) bo otwiera piękne lasy wokół Twardogóry i zasadniczą część Gór Kocich (to już teren do „lekkiego” mtb)  a jest też nie najgorszym punktem wjazdu do Parku Krajobrazowego Doliny Baryczy.

Tak na szybko licząc 16 punktów startu z każdego średnio 2 najlepsze trasy – czyli ponad 30 dobrych, różnorodnych propozycji.

Kierunek wschodni

To nasz „matecznik”. Potencjał tego terenu jest mniejszy od pierwszego. Mamy tutaj jedną „poważną” linię kolejową do Brzegu oraz dwie mniejsze do Bierutowa i Jelcza Laskowice.

Jeśli chodzi o dostępne nam i sensowne punkty wypadowe to byłoby:

–  na linii do Opola – Brzeg (tylko 30- 35 min) a wcześniej Lipki, Oława

–  na linii do Bierutowa – Bierutów (55 min), Borowa Oleśnicka

–  na linii do Jelcza Laskowice – Jelcz Laskowice (30 min), Miłoszyce, Czerna, Kotowice, Siechnice

Atrakcjami tego obszaru byłyby: Natura 2000 w okolicach Siechnic, Kotowic (a także dalej obok Lipek)  – fantastyczne lasy grądowe plus kilka urokliwych jeziorek,  lasy obok Jelcza Laskowice, Chrząstawy i Bierutowa i przynajmniej częściowo Stobrawski Park Krajobrazowy (to już opolskie). Tutaj także można bardzo wygodnie jeździć wałami Odry i (fragmentami) Oławy. Podobnie jak wcześniej mamy tutaj doskonały wjazd do Wrocławia wzdłuż Odry (po obu stronach) na północy przez Las Strachociński a na południu przez tereny wodonośne. W sumie jest tutaj 5 różnych wariantów co pozwala na zmiany powrotów. W porównaniu z wcześniej opisanym obszarem jest tutaj całkowicie płasko.

Powiedzmy, że mamy 10 punktów startowych z których można zrobić kilkanaście dobrych tras.

Kierunek południowo-zachodni

W zasadzie mamy tutaj jedną linię kolejową do Jeleniej Góry (z odnogą do Dzierżoniowa). To są tereny intensywnie wykorzystywane w rolnictwie ale na szczęście coś zostało też i dla nas.

Wygodnymi punktami wypadowymi są tutaj

–  na linii do Jeleniej Góry – granicę zasięgu wyznacza Wałbrzych Szczawienko (60 min), Świebodzice (50 min), Mietków (26 min), Kąty Wrocławskie, Sadowice Wrocławskie

–  na odcinku do Dzierżoniowa – Krzyżowa (to już 70 min – czyli poza wyznaczoną granicą), Świdnica (59 min), Bolesławice Świdnickie (52 min)

Na omawianym obszarze mamy w zasadzie tylko trzy atrakcje ale wszystkie znakomite. Pierwszą jest rzeka Bystrzyca i to nie tylko w ramach Parku Krajobrazowego Dolina Bystrzycy (bo odcinek Sulisławice-Panków jest rewelacyjny), druga to Ślężański Park Krajobrazowy (czyli Ślęża, Radunia a także Wzgórza Kiełczyńskie). Na granicy obszaru i dla mocnych zawodników byłby Książański Park Krajobrazowy (mtb) ale dodając do tego powrót na rowerze (a taka jest formuła tekstu) to byłoby sporo. W zasadzie oddzielnie należałoby jeszcze wspomnieć o Zalewie Mietkowskim (jako centrum sportów wodnych) i bardzo kameralnym ośrodku w Maniowie (Plaża na cyplu)

Z tej strony Wrocławia nie ma tak dogodnego wjazdu jak wzdłuż Odry. No chyba, że naszym celem jest Leśnica. Najwygodniej jest dojechać wzdłuż rzeki Bystrzycy do Jarnołtowa, później do lotniska a dalej mamy już fajne ścieżki rowerowe, którymi można dotrzeć do centrum. Nie mniej jest to pewnie  >10 km miejskiego terenu.

Potencjał tego terenu określiłbym na 10 tras. Za to wszystko jest tu z górnej półki.

Podsumowanie

Wydaje się, że w formule:

• dojazd koleją do godziny i powrót rowerem,
• z absolutnym nastawieniem na cross (czyli drogami gruntowymi),
• obcowanie z przyrodą (lasy, akweny, ciekawe pejzaże)

możliwości wokół Wrocławia są naprawdę duże. Oceniam je na 50-60 dobrych oryginalnych, niepowtarzających się (poza oczywiście wjazdami do miasta) tras. Nie wiem czy w przyszłym sezonie uda się to skończyć. Szczególnie, że pora wrócić do MTB Sudety, na Wzgórza Strzelińskie, a i też przypomnieć sobie Dolinę Baryczy.

Kamieniołomy plus jazda MTB

Następna nasza wycieczka zaczęła się tam gdzie poprzednia skończyła czyli w Białym Kościele. Tym razem tematem przewodnim miały być kamieniołomy. Zaplanowane obiekty zaznaczyłem na czerwono na mapie obszaru Natura 2000 (obejmującego w zasadzie całe Wzgórza Strzelińskie). Niebieski to był cel rezerwowy.

Zaczynamy od niewielkiego wyrobiska w Białym Kościele. Jest o tyle ciekawe, że dosłownie graniczy z zabudową wioskową. Zastanawiam się jak mogło być tam prowadzone wydobycie…

Następny cel – Gębczyce to podróż sentymentalna. Pamiętam dwa urokliwe akweny gdzie kąpałem się z moimi synami. Do jednego schodziło się po wieży stalowych schodów roboczych, mocno już uszkodzonych. Dobrych kilkanaście metrów w dół. Drugi zbiornik, łatwiej dostępny, miał południowy brzeg uformowany na kształt wielkich schodów, dalej były pionowe urwiska.  Dojeżdżamy do Gębczyc i zaraz… coś się tutaj nie zgadza.

To nie to miejsce… Coś musiałem pomylić – sięgam do mapy i przeszukuje okolice – gdzie jest „mój” kamieniołom! Nic jednak nie znajduję. Dalsze dochodzenie wyjaśnia sytuację – nieczynny obiekt znów wrócił do eksploatacji. Naprawdę mi żal, miejsce było urokliwe, perełka. W necie odszukuję trochę starych fotografii pokazujących stan sprzed 10 lat.

Jak widać płetwonurkowie stracili przyjemną miejscówkę bo można jeszcze znaleźć takie ładne mapy akwenu. Swoją drogą 32 m głębokości to już całkiem przyzwoicie.

Pora zacząć jednak jazdę. Wzgórza nie zawodzą, już na początku jest nieźle ale najlepsze nas czeka dalej. Popatrzcie na nasz ślad. Strzałkami w kolorze cyan  zaznaczyłem…

odcinek co wygląda jak tor jazdy przygotowany pod zapaleńców enduro. Ponieważ internetowe mapy nie pokazują tego dokładnie (w ogóle nie pokazują) to troszkę podrążyłem temat i wpierw znalazłem dokładniejszą mapę.

Tu już zdecydowanie widać, że teren jest skomplikowany, męczyło mnie jednak co to takiego bo z jednej strony przypominało wyrobiska ale rozmiary i liniowy dość płytki charakter były dla mnie niespotykane. I znalazłem takie wyjaśnienie.

Ilustracja pochodzi z opracowania Zanikłe wsie Wzgórz Strzelińskich: stan i perspektywy badań . Swoją drogą warto kliknąć na odnośnik i przejrzeć tekst choćby pobieżnie.

Nasz czas na zboczu Garnczarka był już mocno ograniczony – gołym okiem było widać, że jak chcemy zaliczyć jeszcze trzeci cel (w zasadzie to czwarty, bo trzecim kamieniołomem okazały się te dziury na Garnczarku) i wrócić, względnie za dnia, do Strzelina to trzeba będzie się sprężyć. Czyli jazda. Kamieniołom w Jegłowej to niezmiernie ciekawe miejsce – zasadniczo wydobywa się tutaj łupki kwarcytowe (używane jako materiały termoizolacyjne a także kamienie elewacyjne) – niezwykłym dodatkiem są tu piękne kryształy górskie. Podobno to jedyne takie stanowisko w Europie. Teren kamieniołomu to zasadniczo miejsce eksploatacji ale na szczęście bezproblemowo można zwiedzić opuszczone wyrobiska po stronie zachodniej. Z żółtego szlaku turystycznego wystarczy zejść stromą ścieżką na dno zbiornika. Miejsce jest bardzo klimatyczne ciemna głęboka dziura a na górze świecące ściany.

Powrót był lekko eksperymentalny, bo wyszukałem najkrótszą  drogę po ścieżki leśne i miałem nadzieję, że jakoś przejedziemy. Udało się ale w jednym miejscu dukt był tak rozjechany przez ciężkie maszyny leśne, ze dosłownie były baseny wody a obok mokradła. Czyli natura 2000 nie chroni przed gospodarką leśną. Na szczęście jakoś pokonaliśmy te newralgiczne metry. A po wjeździe na oficjalną autostradę (co biegnie południkowo) to już był lajcik i o zmroku wyjechaliśmy z kompleksu leśnego. Na dworzec dotarliśmy po ciemku – dzień w listopadzie jest już krótki…

Podsumowując. Doskonały dojazd (z Wro do Strzelina to tylko pół godziny pociągiem), możliwość wykrojenia wielu oficjalnych i nieoficjalnych wariantów o różnym stopniu trudności, atrakcje kulturalno-przyrodnicze, wymagające fragmenty MTB pozwalają zarekomendować ten region wszystkim miłośnikom dwóch kółek.

Wzgórza Strzelińskie cz1

Patrząc na zdjęcia troszkę trudno uwierzyć, że jeszcze dwa miesiące temu były takie przyjemne, rowerowe dni. Gorący, świąteczny okres zdecydowanie „subiektywnie” odsunął to w czasie i mam wrażenie, że było to daleko wcześniej. Ale ponieważ miejsce na turystykę rowerową jest piękne to już dzisiaj będziecie mogli zaplanować sobie tutejszy kwietniowy start sezonu.

Popatrzmy wpierw na sytuację ogólną. Wzgórza Strzelińskie leżą około 50 km na południe od Wrocławia, pasmo ma około 20 km długości i rozciąga się południkowo (czyli na linii północ -południe). Teoretycznie nie jest tutaj zbyt wysoko bo około 200 m nad poziom terenu. Ale jest miejscami całkiem stromo i miłośnicy MTB na pewno znajdą coś dla siebie bo te wzgórza całkiem góry przypominają.

Wyznaczono tutaj sporo szlaków rowerowych i pieszych. Dodając do tego sieć nieoznakowanych dróg możliwości jazdy są wielkie. Świetnie wygląda logistyka transportowa bo tuż przy wzgórzach mamy linię kolejową i cztery stacje wjazdowe (zaznaczyłem czerwonymi strzałkami). Daje to liczne możliwości tworzenia „liniowych” tras. W dodatku jest tutaj trochę dodatkowych nierowerowych atrakcji więc jeśli ktoś nie jest MTB ortodoksem to znajdzie preteksty dla przerw. Na pewno całkiem konkretnym wyzwaniem jest start w Ziębicach i dalej czerwonym szlakiem na północ aż do Strzelina. Można jednak teren zwiedzać dokładniej robiąc bardziej okrężne drogi.

Nasz plan był zdecydowanie spokojny, krótki dzień i dość trudne warunki jazdy kazały nam zacząć w Henrykowie. Z dworca kolejowego sympatyczną ścieżką rowerową dojechaliśmy do zespołu cysterskiego.

Zespołu nie będę opisywał, w ciągu ostatnich lat bardzo wyładniał. Nie będę opisywał tutaj historii bo to sobie znajdziecie ale parę moich zdjęć na zachętę dodam. Tym razem zrobiliśmy więc rundkę dookoła i zawróciliśmy aby wjechać na wzgórza.

Kulturę zaliczyliśmy, nastała pora na piękne okoliczności. Parę zdjęć na potwierdzenie, że wzgórza całkiem górki tu przypominają.

Jechaliśmy po wiatrołomach i nie tylko było multum przenosek (czasem co 20 m) ale czasem nawet szlaku nie mogliśmy odnaleźć bo wyglądało to tak.

Na zakończenie jeszcze mapa z naszą wycieczką. Najciekawszy był odcinek zaznaczony strzałkami ale reszcie też nie brakowało.

Wylądowaliśmy w Białym Kościele gdzie wsiedliśmy w pociąg powrotny. Postanowiliśmy, że następnego dnia dokończymy trasę.

Pod koniec października jak nie pada (a nie jest zaraz po deszczu) to nie ma co wybrzydzać bo okazji do przyjemnej jazdy może nie być parę miesięcy. Tym razem wybór padł na południe. Ten kierunek jest troszkę po macoszemu przez nas traktowany. W zasadzie nie ma tam przyjemnych wjazdów do miasta (mówię o xc bo asfalty oczywiście są). To powoduje, że wolimy wracać do domu wzdłuż koryt rzecznych Odry i Oławy czyli preferuje to północną stronę od miasta. Z drugiej strony na południu już dość blisko miasta są pofałdowane całkiem przyjemne wzgórza czy górki. W ramach płodozmianu wybraliśmy więc troszkę bardziej wymagający teren. Punktem startowym był kameralny przystanek w Krzyżowej.

Punktem docelowym był Mietków. Taki kierunek jest naturalny bo do Krzyżowej nie ma zbyt dużo pociągów a z Mietkowa łatwo wrócić. Przebieg trasy jest poniżej

Możemy ją uznać za bardzo atrakcyjną. Już sama Krzyżowa ze swoim zespołem pałacowym warta jest przerwy (to sobie darowaliśmy bo znamy ten ośrodek). Dalej wybraliśmy jazdę przez pola (co gwarantuje piękne widoki) do Wzgórz Kiełczyńskich a później Tąpadła i po warstwicy wokół Ślęży.

Odcinki na Wzgórzach to jest po prostu ładne MTB i to momentami wymagające. Chyba lepszy jest kierunek ze wschodu na zachodu (my jechaliśmy odwrotnie). Na górze Szczytnej (na zdjęciu -466 m n.p.m.) jest biwak i można sobie spokojnie odpocząć po 300 m podjeździe.

Łagodniejszy ale też wymagający depnięcia jest podjazd do Tąpadeł. Dalej jest już spokojnie choć zjazd nas mocno wytrząsł. Później przestrzenne pola, odwiedziny na lądowisku a na końcu grobla Zbiornika Mietkowskiego. Naprawdę sporo się dzieje. Na koniec dnia pojawiło się coś na kształt przejaśnienia i jadąc brzegiem jeziora mogliśmy podziwiać takie widoczki.

Warto jeszcze wspomnieć, że od wzgórz Kiełczyńskich prowadził nas żółty szlak (pieszy), za Tąpadłami przesiedliśmy się na zielony a dalej niebieski. Całą piękną trasę łatwo można zmodyfikować i wydłużać. Teraz wjechałbym na Wzgórza Kiełczyńskie od samego zachodniego krańca. Jak ktoś chce to może też lepiej wykorzystać Masyw Ślęży i Raduni do jazdy MTB. Warunki  były jednak wymagające (bo mokro i dywan liści), dzień krótki a dość późno zaczęty, więc niecałe 50 km i około 800 m przewyższenia (pewnie trochę przekłamane) w zupełności nas zadowoliły.

Ponieważ sobota 7 października zapowiadała się na ciepłą i z szansami na słoneczne przejaśnienia postanowiliśmy wykorzystać to na wycieczkę rowerową. W taką pogodę w tej części roku preferujemy otwarte przestrzenie. Po długich deliberacjach (bo pomysłów sto) stawiamy na Żmigród. A właściwie to na najbardziej na zachód wysuniętą część stawów PK Doliny Baryczy.  Czyli kompleks Radziądz, Ruda Sułowska i coś z Rudy Żmigrodzkiej. Ten obszar jest łatwo dostępny z sieci kolejowej. Jako punkt startowy ustalam Garbce – przystanek za Żmigrodem, który będzie za to metą. Ma to taki sens, że zatrzymują się na nim liczne pociągi (w tym IC) więc będziemy elastyczni czasowo. Startujemy z Wrocławia o 10.48 oczywiście KD. Widać, że jest to kierunek popularny wśród wrocławskich cyklistów.

9 rowerów i jest jeszcze przejście. Większość wysiada w Żmigrodzie. Nasze Garbce są za chwilę.  Dość szybko wjeżdżamy na czerwony szlak z Radziądza do Grabówki. Cała nasza trasa wyglądała tak.

Na czerwono zaznaczyłem najładniejsze fragmenty  (polecam Waszej uwadze)szlaków dostępnych w PK Dolina Baryczy. Trzeba pamiętać, że wiele dróg (a szczególnie grobli) jest zamkniętych dla turystów. Ale w porównaniu do tego jak jeździłem tutaj powiedzmy 10 czy 15 lat temu to jest po prostu kolosalny postęp w dostępności czy oznakowaniach (choć romantyzm jakby mniejszy). Pierwszy leśny odcinek będzie pod znakiem grzybów. Na początku spotykamy maślaki i podgrzybki – rosną na drodze lub przy drodze. Zdecydowanie większe wrażenie robi mijana „kępka” opieniek obrabiana właśnie przez szczęśliwego znalazcę.

Później są pierwsze dwie kanie zauważone oczywiście z roweru. Ale gdy zjeżdżam z czerwonego szlaku na ścieżkę „ornitologiczną” wokół stawu Niezgoda to znajduję grzybowy oktet, w chwilę później sekstet, dalej paru pojedynczych solistów – wszystko zauważone z drogi. Przy dwudziestu kończę liczyć. Troszkę prześladują mnie te grzyby bo czuję już zapach smażonych kań (albo na oleju albo w panierce). No ale raczej nie ma szansy aby coś z nich przetrwało przez te dwie, trzy godziny jazdy. I gdzie to schować (mamy niewielkie plecaki). Zadowalam się więc fotosafari.

8ryb w Rudzie Sułowskiej nie zachęca do wstąpienia (oczywiście warto ale liczba gości gwarantuje przynajmniej godzinne oczekiwanie).

Kanapki kawałek dalej na łowisku są też całkiem niezłe. Dalej jest widokowa grobla na stawach w Rudzie Sułowskiej. Jesień już jest tutaj bardzo widoczna.

Dalej postanawiamy zjechać z oficjalnych szlaków. Jedziemy drogą leśną zaraz przy Baryczy aż do stawu Rudego. Tutaj niespodzianka. Gdzie się podział?

Za to na koniec dnia pięknie się wypogodziło i na zakończenie możemy podziwiać takie krajobrazy.

Jeszcze po drodze mamy odrestaurowany Pałac w Żmigrodzie. Pamiętam go jako kompletną ruinę. I w zasadzie dalej jest ruiną ale teraz zabezpieczono ściany, odtworzono elewację wejściową, porobiono schody, galerie widokowe i tak obiekt ma nowe, zupełnie inne od poprzedniego, życie będąc ciekawym labiryntem.

Na zakończenie jeszcze oficjalna mapka tej części Parku Krajobrazowego Doliny Baryczy.

Tym razem pretekstu do wycieczki dostarczyła mi „Wagnerówka”. Odbywała się tam dwudniowa aroniówka czyli zamknięcie sezonu. „Wagnerówka” to demonstracyjne gospodarstwo ekologiczne prowadzone przez małżeństwo Wagnerów. Inicjatywa zacna, a gospodarze to ikony takiego rolnictwa. W programie były wykłady, spotkania, dyskusje, tańce, muzykowanie, spacery po żarze i oczywiście bazar z produktami ekologicznymi. Postanowiłem zajrzeć z rana na imprezę. Dłuższego pobytu nie planowałem bo wolę jednak czas spędzać aktywnie. Wysłuchałem wykładu Marty Dul, skosztowałem wiktuałów. I na tym skończył się pierwszy punkt programu (tak po prawdzie pierwszy to był dojazd rowerem ze Starczowa ze stacji kolejowej). Poniżej dwa zdjęcia z  imprezy. Na drugiej fotografii dyskusja po wspomnianym wykładzie.

Drugim zasadniczym punktem dnia było Jezioro Paczkowskie. To najprzyjemniejszy turystycznie zbiornik z kaskady na Nysie Kłodzkiej. Od dawna nie zaglądałem w te strony i z dużą przyjemnością przypomniałem sobie ten teren. Nietuzinkowy jest tutaj układ dwóch zbiorników składających się na cały akwen. Wyżej leżąca Topola bezpośrednio sąsiaduje z niższym Kozielnem. Przedziela je grobla zapory i to jest bardzo widokowe miejsce.

W dodatku w przeciwieństwie do Jeziora Otmuchowskiego i Nyskiego można objechać zbiornik praktycznie cały czas przy brzegu. A ponieważ dzień zapowiadał się słonecznie to była gwarancja pięknych widoków i odczuwania przestrzeni. Poniżej parę pięknościowych fot ukazujących zbiornik a także jego dalsze okolice. Zwróćcie uwagę na czystość wody – dosłownie jak w rzekach górskich. Cykliści łatwo się zorientują, że podłoże to ubity szuter. Jest szeroko i co mnie zaskoczyło spotkałem dosłownie może 4-5 osób na rowerach. Aż się nie chce wierzyć, że taki przyjemny akwen z tak zrobioną infrastrukturą nie jest celem licznych, niedzielnych, rodzinnych wycieczek.

Powrót zaplanowałem z Kamieńca Ząbkowickiego. Nietrudno przewidzieć, że kolejną atrakcją mógłby być Pałac Marianny Orańskiej. Mógłby… ale nie był. W Pałacu byłem wiele razy (odnotowując systematyczny powrót w stronę świetności) i na razie wystarczy. Za to Góra Zamkowa, czyli wzniesienie na którym zbudowano rezydencję, jest fantastyczna i dla miłośnika przyrody i jazdy w terenie warta odwiedzenia zawsze. Swego czasu była nawet oświetlona gazem, zbudowano kaskady, wytyczono ścieżki  (część utwardzono pionowo położonym łupkiem) i atrakcje małej architektury. Słowem pełny hajlajf. Później przyroda „odbiła” to miejsce, urokliwie zarastając wzgórze. Na końcu Wójt Kamieńca zarządził sprzątanie terenu i skutkiem tego mamy, moim zdaniem, jeden z piękniejszych parków jakie widziałem. Z jednej strony jest wrażenie „dzikiego” lasu a z drugiej gęsta sieć ścieżek, schody. Do tego znaczne różnice wysokości (bo to wzgórze). Cyklista na rowerze MTB może tam mieć prawdziwą radochę.

Na poniższej mapce możecie ocenić atrakcyjność terenu – najfajniejsze jest, że mało jest odcinków prostoliniowych. Dalej parę zdjęć.

Podsumowując – Jezioro Paczkowskie to znakomity cel na luźną , rodzinną i widokową wycieczkę, można to połączyć ze zwiedzaniem Pałacu Marianny Orańskiej (na pewno jest to obiekt obowiązkowy) a także z odwiedzeniem parku.

Na mapce mamy moją niedzielną trasę (brakuje odcinka gdzie wyłączyłem gps). Pierwszy odcinek prowadził przez pola a dalej asfaltówką do Lubnowa gdzie Wagnerowie mają swoje gospodarstwo.

Z Miłoszyc na północ

Już wspominałem, że bardzo lubimy korzystać z linii kolejowej do Jelcza Laskowice. Powodów jest parę – bardzo przyjazne ceny (2 zł rower + 5 zł bilet), zawsze jest wygodne miejsce, pociąg szybko jedzie a każda stacja jest dobry punktem wypadowym. Do tego tereny Natura 2000, koryta Odry i Oława i spory kompleks leśny wokół Chrząstaw (aż do Bierutowa). Kawałek dalej Stobrawski Park Krajobrazowy oraz na północy rzeka Widawa. Opcji do fajnej jazdy w leśno-polnym terenie jest naprawdę multum. Zawsze jest też możliwość „awaryjnego” powrotu pociągiem a przy niskich cenach to nie boli.

Tym razem naszym celem były lasy na wokół Chrząstaw. Rzut oka na mapę upewnia nas, że to jedne z większych kompleksów leśnych w pobliżu Wrocławia.

Startujemy z Miłoszyc – naszym celem są trzy kompleksy leśne położone na północ od stacji. Pierwszy jest zdecydowanie najbardziej ucywilizowany. Dla rowerzystów jest luksusowa autostrada leśna biegnąca na NWN  a biegacze mogą znaleźć piękna biegową 7 km pętlę.

Obydwa wspomniane trakty zaczynają się zaraz na rogatkach Miłoszyc. Do kolejnego lasu trzeba przejechać kawałek asfaltem. Warto zajrzeć jest tam do kopalni piasku bo powstały staw jest bardzo urokliwy.

Do trzeciego kompleksu leśnego trzeba przejechać kawałek asfaltem (pewnie z 2 km). Poza spotkaniem znajomego nie zdarzyło się tam nic nadzwyczajnego. Zresztą troszkę czas nam się kończył i wróciliśmy w miejsce startu wybierając alternatywne drogi tak aby nie powtarzać trasy. Wyszło około 50 km.

Na pewno jeszcze tutaj wrócimy – zostały ciekawe tereny między Chrząstawami a Bierutowem. Ten ostatni punkt powinien być dobrym punktem startu.